Περαστικά μας!

Όχι ρε πούστη μου δεν θα υποκύψω!

Δεν θα αλλάξω σταθμό, δεν θα σκεφτώ, δεν θα δακρύσω,

δεν θα γαμήσω την ψυχολογία μου, δεν θα υποκύψω!

Τι είμαι; Κανένα φερέφωνο της στιγμής; Καμιά ανόητη μικρή που βρέθηκε με την καρδιά στο χέρι;

Είμαι μαθημένη. Είμαι μαθημένη! ΕΙΜΑΙ ΜΑΘΗΜΕΝΗ!

Δεν μπορεί να πονάει πιο πολύ από κάθε φορά. Δεν μπορεί να βλέπω μπροστά πριν έρθει

και αν έρθει... στα αρχίδια που δεν έχω!

Έλα ρε και βάρα! Αντέχουμε. Δεν ήρθε το τέλος. Όταν η ζωή μας παίζει παιχνίδια γελάμε μαζί της.

Και στο κάτω κάτω μόνο το αληθινό επιζεί. Δεν πιστεύω στις τραγωδίες.

Αν ήταν ψέμα θα φανεί, θα ξεχαστείς σαν όλα τα άλλα.

Αν ήταν παραμύθιασμα δικό σου ή δικό μου πάλι εδώ θα 'μαστε

να χύνουμε πίκρα για την ανοησία μας.

Όλα κρίνονται, όλα!

Προτιμώ τα νεύρα παρά τα κλάματα. Προτιμώ να ρίξω μπουνιά παρά να γονατίσω.

Μάθαμε πια! Κρίσεις μικρές και μεγάλες, παιχνίδια...

Στο 'πα. Δεν πιστεύω στις τραγωδίες!

Η δική σου αγκαλιά

Τετάρτη, 18 Αυγούστου 2010

Δεν θα μπορούσα να κρατάω πίκρα...
Που έφυγες και με άφησες εδώ χωρίς τεράστια αγκαλιά να χώνομαι, χωρίς την αίσθηση της μάνας που ποτέ δεν με πλήγωσε και ποτέ δεν θα μπορούσε να δώσει κάτι παραπάνω από μια τεράστια ζεστή και μαλακή αγκαλιά και 2-3 φράσεις που θα ήθελε να ακούσω και εμένα απλά δεν θα με ένοιαζε ...

Ξέρεις είσαι πιο πολύ μάνα παρά φίλη. Το συνειδητοποιώ κάτι τέτοιες ώρες που μου λείπεις γιατί θέλω να με παρηγορήσεις. Θέλω την παρουσία σου, την φωνή σου στον χώρο να συνοδεύεται από τα χείλη, τα πρησμένα μάγουλα, τις μαεστρικές κινήσεις στα δάκτυλα...

Δεν θέλω υποκατάστατα, δεν θέλω τηλέφωνα, λέξεις γραμμένες, γελάκια και χαμόγελα. Θέλω παρηγοριά. Αυτήν που προσφέρει το να κουλουριάζομαι στην αγκαλιά σου. Κι ας μιλάς, κι ας μην ακούω τι λες.

Και εσύ μου λες για όσα βλέπεις εκεί, για όσα ζεις με την αγάπη σου, με τεστάρεις αν σε παρακολουθώ, αν διαβάζω τις λέξεις σου, αν θυμάμαι... Και εγώ είμαι αλλού. Στην ζεστασιά της φωνής και τον πάγο του ακουστικού. Δεν μου φτάνει. Σε χρειάζομαι.

Είσαι η μητρική φιγούρα που θέλω να στραφώ τώρα που η άλλη με απογοήτευσε. Δεν θέλω συμβουλές, δεν θέλω να μιλήσω... Μόνο την αγκαλιά να πάρω κουράγιο, να νιώσω ασφαλής και να πάρω δύναμη για να το ξεπεράσω.

Και δεν μου λείπει το τηλεφώνημά σου. Για την ακρίβεια είμαι πιο ήρεμη που δεν με αναστατώνεις έτσι. Να σε ακούσω, να δακρύσω, να θέλω εσένα και όχι την φωνή σου και να μην είσαι εδώ. Να μην μπορείς να καταλάβεις γιατί δεν μπορείς να με δεις. Κι αν με δεις... ξέρεις να με διαβάζεις, όχι μόνο εμένα... όλους.

Δεν είμαι εγωίστρια... απλά όταν έκλεισα τα μάτια σκέφτηκα την αγκαλιά σου και κατάλαβα...

Μύκος κύματος

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2009

Δεν ξέρω γιατί! Γιατί αρνούμαι να προστατευτώ;

Δεν με αναγνωρίζω και πάλι δεν με κατηγορώ. Είναι απ' τις ελάχιστες φορές στην ζωή μου που νιώθω πως θέλω να ρίξω την αυτοπροστασία μου.

Αν κάτσω να μετρήσω πόσα έχω κάνει χωρίς να το σκεφτώ και χωρίς να υπακούσω σε φραγμούς...

Φοβάμαι ότι θα το μετανιώσω. Αυτή την φορά όμως είναι μόνο φόβος, δεν εμπεριέχει αυτή την βεβαιότητα που είχα στο παρελθόν.

Με τρομάζει και με κάνει να χαμογελώ ταυτόχρονα. Πιο πολύ με κάνει να χαμογελώ αλλά υπάρχει και η ανασφάλεια. Υποθέτω πάντα θα υπάρχει.

Παίρνω τον χρόνο μου και πάλι με πιάνω να τον επιταχύνω. Δεν είναι πολλοί άνθρωποι φτιαγμένοι για μένα αλλά και ποιοι;

Αν μπω στην διαδικασία να καταλάβω ποιος πρώτος, τι προκάλεσε, τι εξέλιξε, τι πάγωσε αισθάνομαι ότι δεν θα βγει σε καλό.

Όπως είπα τα απλά πράγματα δεν έχουν πάντα τρόπο να περιγραφούν. Και είναι απλό ακόμα και για 2 τόσο πολύπλοκους ανθρώπους όπως εμείς.

Ίδιο μήκος κύματος... αυτό προσπαθώ να δω αν υπάρχει. Μόνο αυτό φτάνει.

You don't have a clue

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2009

 Θα μπορούσα να είμαι οπουδήποτε αλλού αυτο το βράδυ. Να πω πως λείπαν οι προτάσεις; Λες και έχουν καταλάβει τι πάει να γίνει και εμφανίζονται όλοι μαζί.

 Αισθάνομαι οτι φταίω... οτι προκαλώ... οτι έχω λάθος συμπεράσματα και προχωράω σε πράγματα που μου χτυπάνε καμπανάκι.

 Έχω λοιπόν καταλάβει λάθος. Πες ρε μικρή πραγματικά τι πιστευες οτι θα είναι διαφορετικό; Ίδια μαλακισμένη ιστορία.

 Ποια σημάδια λένε το διαφορετικό; Πόσα λένε το ίδιο; Το αποψινό δεν το σώζει τίποτα, γιατί πάνω στην πλάκα βγαίνουν οι αλήθειες, ακόμα και αν δεν προέρχονται απο το στόμα που σε ενδιαφέρει.

 Kαι το 'χες πει... πες και ένα όχι. Το οτι πέρασες ως τώρα καλά ποτέ δεν ήταν εγγύηση για το μέλλον.

 Κι η γαμημένη σκόνη κι αυτή σημάδια μου στελνε. Μείνε μέσα, τα μάτια τσούζουν, τα δάκρυα δεν αρκουν...

 Έχω ένα Σάββατο να φέρω εις πέρας και μετά μακρυά. Απόσταση ασφαλείας - Δικλείδα ασφαλείας.

 Τόσο καιρό μπορούσα χωρίς, μπορώ ακόμα.

 Και καλύτερα που τα τρίτα πρόσωπα μπλεχτήκανε νωρίς...

It's late in the night, dancing is done.
The music has died, you're ready to run.

Ν' ανατινάξω του μυαλού μου τον βυθό

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009

Με εκνευρίζω! Πραγματικά με εκνευρίζω ώρες ώρες...

Αν δεν μπορώ εγώ να ορίσω τον εαυτό μου ποιος μπορεί; Τόσο λίγο να κράτησε η αναζωογόνηση; Τόσο εύκολο να πέφτω ξανά; Τόσο δύσκολο να πάω ένα βήμα παρακάτω;

Προσωπική παρατήρηση: θα αργήσω να ξανανιώσω καλά. Με βλέπω, φλερτάρω, εντοπίζω το ενδιαφέρον του άλλου αλλά αδυνατώ να ανταποκριθώ. Απλά δεν θέλω. Δεν μπορώ τα ίδια, δεν μπορώ να ξανανιώσω έτσι. Δεν θέλω κανένα κοντά μου και δεν ξέρω που είναι η άκρη της γραμμής. Δεν ξέρω αν θέλω χρόνο, αν θέλω ανάλυση, αν θέλω συζήτηση, αν θέλω απλά να ξεχαστώ. Έχω μπλέξει την προσωπική ήττα με τα αισθήματα και τον εγωισμό. Και έχω μπλέξει μαζί και αυτή την απίστευτη κατανόηση-ενσυναίσθηση.

Σκληραίνω... το βλέπουν οι γύρω αλλά δεν με ταρακουνάνε. Τι φοβούνται; Γιατί απλά δεν βοηθάνε το συναισθηματικά ανάπηρο; Το τραβάω. Τι έχει μείνει να σπάσω; Ποια τσιγάρα; Ποιο πότο και ποιος Λυκαβηττός;

Και είμαι τόσο καλά... θα 'πρεπε να 'μαι. Την γέφυρα την έχω μισοχτίσει .

Εσωτερική ανάλωση

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2009

Δεν αντέχω άλλο! Νιώθω την εσωτερική φωνή να ουρλιάζει μέσα στο κεφάλι. Να θέλει να το εξακτινώσει. Περίεργες ασκήσεις αποσυμπίεσης, περίεργη σειρά, περίεργες αντιδράσεις. Δεν με καταλαβαίνω εδώ και καιρό, σα να προσπαθώ να βγάλω από πάνω μου κάθε τι ανθρώπινο για να μπορέσω να επιβιώσω. Θέλω να πάψω να είμαι αυτό που ήμουν; Το χρειάζομαι; Έχω κουραστεί να ορμηνεύω την σκέψη μου.

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω σε ποιον να μιλήσω. Κανένα άτομο να κυμανθεί παράλληλά μου. Είναι μεγάλη κούραση να είσαι μόνος. Βάρος ασήκωτο. Αρχίζεις να ανοίγεσαι σε αυτούς που λες κοντινούς σου και μετά καταλαβαίνεις πως δεν θα μπορέσεις ποτέ να φτάσεις σε βάθος. Χαμένος χρόνος, χαμένος κόπος. Δεν είναι το υψηλό ή χαμηλό επίπεδο. Είναι το ίδιο το επίπεδο που δεν συγκρίνεται με το άλλο.

Κουράστηκα να μην βγαίνει άκρη. Θέλω απλά να παραιτηθώ από όλα. Μέτωπα στην δουλειά, μέτωπα εντός, αποχή... Τι πάει καλά; Ποιος θα το ζήλευε αυτό; Φάνηκε από την μέρα των γενεθλίων ότι αυτή η χρονιά είναι αλλιώς. Η εποχή των αλλαγών, Αρμαγεδών του ενός. Με σκέφτομαι συχνά νεκρή, σαν λύση στασιμότητας... Στιγμιαία εικόνα που παραπέμπει σε ψυχική ανισορροπία.

Ψάχνω λύση στην τρέλα; Δεν είμαι τόσο ασταθής, ούτε δυνατή εδώ που τα λέμε. Μια χαμένη κουκκίδα είμαι. Μαύρη, ασήμαντη, που δεν ενοχλεί αν δεν την προσέξεις αλλά και που δεν ομορφαίνει τίποτα. Έπαψα να προσφέρω, να δίνω το καλό. Έπαψα να έχω λόγο ύπαρξης και αυτό ισοδυναμεί με όσα μου συμβαίνουν. Αυτό με κράταγε; Η ωφελιμότητά μου; Τότε μπορεί απλά να είναι αυτό. Παλιό εξάρτημα, ώρα για απόσυρση. Την εσωτερική μας ανάλωση πότε την παίρνουμε απόφαση;

Μια αρχή πριν το τέλος

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2009

The Begging or The End
     
The laughter ended
and the tears wont stop coming
it's been a long time now
but through my mind you keep running
I have told you good-bye
so tell me you don't care
I have told you what I wanted
nothing about this is fair

Rachel Hankins

Σου έχω πει οτι με κούρασες; Το βλέπεις; Το καταλαβαίνεις; Βγαίνουν πάνω μου όλες οι ανασφάλειές σου.

Δεν είσαι το κέντρο του κόσμου... Αυτή την στιγμή είσαι σχεδόν ανύπαρκτος. Και αντί να βοηθήσεις παίζεις παιχνίδια.

Κάτσε και σκέψου τι κάνεις. Κατανόησε την αντίδρασή σου. Βάλε στην άκρη της ιδιοτέλειά σου.

Αν δεν σκοπεύεις να με στηρίξεις απλά βγες απο την μέση. Προτιμώ μόνη παρά να χάσω κάθε ίχνος εκτίμησης για σένα.

Μετά το περιβόητο "τον  βλέπω και ξενερώνω" δεν μας μένει τίποτα άλλο παρά αλήθεια:

Η θέση που ήθελες να έχεις δεν μπορεί να έχει μόνο "παίρνω" άρα ξέχνα την. Την έχασες μαζί με την προσδοκία μου να ωριμάσεις.

Ίσως η μόνη φορά που δεν μπορείς να καταλάβεις τι μου συμβαίνει. Οι υποθέσεις που κάνεις μου δημιουργούν γέλιο. Τόσο επιφανειακός;

Τα πρόσωπα είναι ευτελή. Οι ανώτερες ιδέες είναι αυτές που αρνούνται να ξεπεραστούν.

Μου είναι δύσκολο να το εκφράσω στον εαυτό μου, με σένα δεν θα κάνω καν τον κόπο.

Κουράστηκα να προσπαθώ να εξηγώ τι συμβαίνει. Κουράστηκα να μην περνάει.

Δεν ήταν ώρα για αποδόμηση, δεν το είχα δει να έρχεται...

Σα να κατέρρευσε ένας πύργος, να έσπασε μια πολύτιμη τζαμαρία.

Παλεύω να κερδίσω στόχους ενώ οι βάσεις τους φθείνουν. Όλα ταυτόχρονα!

Τόσο καιρό δεν βρίσκω την άκρη απο το κουβάρι.

Μια αρχή! Μία αρχή για να περάσει!

Μου λείπω...

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2009

Διαρκείας...

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2009

Αποφάσισα να μιλάω σε τρίτο πρόσωπο... Είναι και αυτό ένα βήμα - αποστασιοποίηση όσο πάει. Βοηθάει λίγο και ο πυρετός σε αντίθεση με την κλεισούρα.

Πριν κανένα χρόνο ξέδωσα πολύ. Ξημερώματα στο σπίτι μετά από ποτά και πάντα μέσα σε σχετική θολούρα. Ήταν εκείνα τα βράδια που επέστρεφα και ένιωθα κενή. Εκείνα τα βράδια που με οδήγησαν πάλι στο ένα λάθος μετά το άλλο νομίζοντας πως πρέπει να ψάξω κατά το νόημα της ζωής.  

Δεν είναι το αλκοόλ ή η αδρεναλίνη οι κακοί σύμβουλοι. Είναι η αίσθηση της έλλειψης. Η ανικανότητά μας να αντιληφθούμε τι πραγματικά μας λείπει. Λειτουργούμε με ψευδαισθήσεις, εκπορευόμενες από τους μηχανισμούς αυτοπροστασίας μας.

Το νόημα βρίσκεται πάντα εκεί. Είναι η επόμενη στιγμή, το επόμενο βήμα, η συνέχεια της ύπαρξής μας. Όλα γίνονται για να είναι οι επόμενες κινήσεις λίγο πιο ελαφριές από την προηγούμενη. Βιώνουμε την επόμενη μέρα σαν τελευταία και δεν το συνειδητοποιούμαι καν.

Και έτσι σε μερικούς ανθρώπους η χαρά κρατάει λίγο. Το χαρμόσυνο γεγονός συνοδεύεται από επιφυλακτικότητα και λήθη για να μη «παρασυρθούμε». Τα όμορφα δεν διαρκούν, κανόνας της αλήθειας. Και ήταν όμορφο για λίγο. Μόλις χάθηκε η επιφυλακτικότητα έγινε όμορφο, μόλις έγινε όμορφο αναγκαστήκαμε σε λήθη.

Περνάει επιφανειακά η μελαγχολία. Το νιώθω κάθε που χαλαρώνω. Είναι εκεί, ξεχνιέται μέσα στα ουσιαστικά που τρέχουν αλλά πάλι με επαναφέρει τις στιγμές που αδειάζει το μυαλό. Καμία σκέψη αλλά έντονο συναίσθημα. Το μυαλό το ελέγχουμε, με την καρδιά τα βρίσκουμε σκούρα. Κι ήταν πάντα η νύχτα... (Α ρε Πρωτοψάλτη)

Προσπαθώ να μαντέψω το μέλλον. Θα περνάνε οι μέρες, θα προχωρά η ζωή μου, άνθρωποι από δίπλα και στιγμές θα νιώθω αυτό το τσίμπημα στην καρδιά που θα εξηγεί το χαμένο βλέμμα. Κρύβομαι... κρύβομαι καλά για την ώρα και αυτό με βοηθά. Για κάποιο λόγο το περιβάλλον νικά το μέσα μου αξιολογικά.

Και δεν με χρειάζεται κανείς μα με χρειάζομαι εγώ. Εμένα πρέπει να στηρίξω γιατί περνάω ζόρικη εποχή. Αρνούμαι να το συνειδητοποιήσω λες και θα με σώσει η στρουθοκάμηλος. Σε αυτά που τρέχουν δεν αποδίδει, θα το νιώσω σύντομα, θα αναγκαστώ. Ήταν λάθος εκείνο το «μαζί» τότε... Κούφιος καθησυχασμός ακόμα και όλα να πήγαιναν καλά.

Δεν διαφέρω σε τίποτα με κάθε άλλο άνθρωπο. Υπερβολικά ευάλωτη, φθαρτό στοιχείο και ενίοτε καθοδηγούμενο πιόνι. Δεν έχω καν την ευφυΐα να οργανώσω το δικό μου παιχνίδι. Δεν έχω καν την οξυδέρκεια να πληγώσω χωρίς τύψεις. Ατελής... αυτό έπρεπε να διδαχτώ από εκείνον. Ατελής... ες αεί.

Point of no return?

Τετάρτη, 7 Ιανουαρίου 2009

Με ρωτάς... πως μπορεί να σου λείπω μετά από τόσο καιρό;

Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Δεν το είχα σκεφτεί... Φταίω; Μου ζητάς να κάνω κάτι;

Έχω να αντιμετωπίσω τους δαίμονές μου και τώρα έρχεσαι και εσύ. Λύση ή εμπόδιο;

Αν γυρίσω σε σένα... δεν έχω ξανακάνει επιστροφή, είναι λάθος.

Το τέλος σημαίνει τέλος και όσο και αν διαφέρεις πρέπει να έχουν αλλάξει πολλά για να μην θεωρηθεί επιστροφή. Πρέπει να αντικρίσω έναν εντελώς διαφορετικό άνθρωπο.

Μπορεί να έγινε αυτό; Ήσουν πάντα εύπλαστος αλλά μπορεί η απουσία μου να σε ωφέλησε τόσο;

Έχω ένα σωρό ερωτήματα που περιμένω την στιγμή που θα απαντηθούν. Ίσως... μια μικρή ελπίδα ότι η μοίρα μου χαμογελά. Τόσο μικρή όμως...

Και αν απλά είσαι μία ακόμα τροχοπέδη; Μια επιστροφή που απλά έχει κοινά σημεία με κάτι άλλο που προσπαθώ να ξεχάσω.

Πρώτη σκέψη: αν πας να κάνεις το ίδιο με εκείνον... Μα εσύ, με είχες αγαπήσει πραγματικά και το ξέρω. Δεν θα με πόναγες ποτέ, απλά δε θα μπορούσες να είσαι παραπάνω από αυτό που είσαι.  

Ένα σωρό ερωτήματα και λίγες ώρες για να απαντηθούν.

Πρέπει να κερδίσω χρόνο. Πρέπει να καθαρίσω την σκέψη. Πρέπει να δω πέρα από το παρελθόν.

Κλαίω για όσα μπορεί να σου προκαλέσω. Κλαίω γιατί δεν θέλω ακόμα μια απόγνωση να με σπρώξει σε σένα.

Πρέπει να σκεφτώ και σένα αν και όλα μου λένε να σκεφτώ εμένα και αυτό που μου λείπει, αυτά που μπορώ να αντλήσω από σένα.

Εκμετάλλευση... στην άκρη του μυαλού μου ξέρω πως αν επιστρέψω θα σε χρησιμοποιήσω, έστω στην αρχή.

Και βάζω την λογική πάνω από το συναίσθημα...

Έχω πάψει να είμαι εγώ και ντρέπομαι.

One last confession

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2008

Είναι σχεδόν γελοίο... νιώθω πως όλοι καταλαβαίνουν τι έχω. Δεν μπορώ να κρυφτώ από πουθενά και το θέμα είναι πως δεν θα έπρεπε να κρύβομαι. Συναισθηματική απογοήτευση λέγεται αγαπητά μου τέκνα! Ναι η κυρά η καλή στις συμβουλές την πάτησε. Και ναι είναι σχεδόν σίγουρο ότι μιλάμε περί κανονικού παραμυθιάσματος, από αυτά που αν τα διηγηθείς μετά δεν έχουν σπιθαμή αλήθειας.

Προσπαθώ να καταλάβω γιατί η τόση ενοχή. Υποθέτω δεν αφορά τον άλλο, δεν άφησε κάτι ισχυρό πίσω του. Ο εγωισμός μου; Λες αυτός να έφαγε τέτοια κατραπακιά που να πονάει τώρα και να θολώνει την σκέψη; «Ποτέ μην λυπάσαι γι αυτό που έδωσες και δεν πήρες» δεν έλεγες; Άλλαξε κάτι;

Τι τρέχει και υποφέρεις χωρίς να νιώθεις; Κούφια ενόχληση. Ξέρω πως μου φταίει το γεγονός αλλά δεν βρίσκω την πραγματική αιτία. Το φέρνω γύρω γύρω γύρω μέχρι να ζαλιστεί και να πέσει ξερό. Ποιος αντέχει περισσότερο; Ποιο στομάχι δεν ανακατεύεται εύκολα;

Φτάσαμε στην απογύμνωση των συναισθημάτων... όσο διαρκέσει. Ξέρεις μια φορά το έζησα αυτό και πάλι η ενόχληση ήταν μικρή. Αλλά εκεί ήξερα πως ο άλλος δεν με νοιάζει, εδώ τα μέτραγα αλλιώς. Με κορόιδεψα τόσο; Ίσως εκείνη η αρχή που έγινε να μου άνοιξε κακό ασκό. Δεν θέλω να τα βάζω όλα εκεί μέσα.

Οι αυτοάμυνές μου αρνούνται να κάνουν διαχωρισμό. Μπερδεύω το αληθινό με το ψεύτικο, την ελπίδα και τον ευσεβή πόθο με το υπαρκτό. Αυτό θα με κάνει δυνατή; Όχι... Άρα μικρή βγες από εκεί. Πάλι παγίδες στήνεις. Το μυαλό σου δεν είναι μεγαλύτερο από σένα. Μίλα του για να σου μιλήσει.

Ή... ή

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2008

Πως είναι να μην σε σκέφτεται ο άλλος; Να σε ξεχνάει, να μην σε χρειάζεται, να μην του λείπεις.

Αναρωτιέμαι αν πονάει. Είναι πιο γλυκό ποτό από του άλλου σωστά;

Αδιαφορώ. Περνάω καλά, πραγματικά καλά και αγαπώ τόσο κόσμο. Καλά, σίγουρα είναι το αλκοόλ αλλά αν με αλκοόλ σκέφτομαι άλλα από αυτό που με πονά τότε το πετύχαμε. Ή εμείς το πετύχαμε ή αυτό απέτυχε.

Αστείο ακούγεται αυτό, αστείο γιατί πάω στοίχημα ότι δεν το είχε υπολογίσει.

Καινούριε χρόνε θα με βρεις πιο καλά από ποτέ. Promise!

Κάποτε

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2008

Ίσως να είχες δίκιο τότε που είπες πως για να κρατήσουμε πρέπει να απομακρυνθούμε. Οι μέρες χωριστά πάλι μαζί μας έφεραν. Σου πήρε ένα πεντάλεπτο να καταλάβεις τι ήταν στο βλέμμα. Δεν ήταν κούραση, δεν ήταν απογοήτευση από την ζωή... υποψιαζόσουν και ας με είχες αφήσει καλά. Δεν μίλησα. Όλο το βράδυ απέφυγα να σε κοιτάξω κατάματα και ξέρω πως το προετοίμαζες. Αναφορές... πειράγματα... μικρά σχόλια και κακίες από αυτές που με κάνουν να γελάω. Πόσο δίκιο είχες; Εμείς οι δύο θα μείνουμε για πάντα. Οι άλλοι θα περνάνε μη ικανοί να μας κρατήσουν και εμείς εκεί.

Μου φτάνει ένα βλέμμα για να καταλάβω πως μ' αγαπάς, μια αγκαλιά. Ανοίγεις αυτήν την φτερούγα και χωράω ολόκληρη μέσα. Και στεναχωριέμαι που η έλξη που νιώθω είναι μόνο συντροφική. Δεν θέλω τίποτα παραπάνω από αυτό που παίρνω. Είμαι καλά έτσι απλά. Ποιος θα το λεγε πως ακόμα μια φορά με παρηγορείς χωρίς να το ξέρεις... Που να ξερες πως αντί να μου θυμώσεις για την μικρή μου εξαφάνιση θα με επιβράβευες για την απόφαση της στιγμή να έρθω...

Δεν μου έλειψες μα σε είχα πραγματικά ανάγκη. Μια μικρή ένεση για να αντέξω μια ακόμα γαμημένη μέρα. Και δεν θα σου πω κουβέντα. Ξέρεις, έχεις δει, υποψιάζεσαι. Κάνεις πάντα τις κατάλληλες ερωτήσεις και όχι σε μένα, στους φορείς της μοίρας. Να πάρω τις απαντήσεις που σου έδωσαν για αληθινές; Εξαρτάται; Θα αστειεύεσαι...  Δεν γελάω όμως όπως δεν γέλασα και όταν με ρώτησες.

Δεν είναι η απόφαση που με φοβίζει, είναι η διατήρηση της ελπίδας. Τα δεδομένα δεν σου προκαλούν ανασφάλεια. Μακάρι να μπορούσαμε να τα κάνουμε όλα απλά όπως κάναμε τα μεταξύ μας. Ακόμα και την πιο δύσκολη στιγμή την λύσαμε. Με φωνές, με μικροψέματα, με υποχωρήσεις... την λύσαμε όμως και τώρα είμαστε πάλι καλά. Και τώρα πάλι ξέρεις πώς να με κοιτάξεις με το βλέμμα γεμάτο κατανόηση. Πώς να με αγγίξεις για να νιώσω ασφάλεια.

Είσαι η απόδειξη πως έχω κάνει και κάτι καλό στην ζωή μου για να σε αξίζω. Υπερβάλω; Με μειώνω; Δεν ξέρω... πάντως είσαι το μόνο σταθερό εδώ και καιρό και είσαι το μόνο που παραμένει αμείωτα αληθινό. Και έχεις δίκιο. Είναι η απόσταση που μας κρατά. Οι επιλογές σου και οι επιλογές μου. Οι παράλληλες πορείες που ποτέ δεν ενώθηκαν.

Κάποτε θα σου πω όλα όσα χρόνια υπέθετες και εγώ περνούσα στον δικό μου κόσμο. Κάποτε, όταν πια δεν θα έχουν ουσία και δεν θα πονάνε. Όταν όλα τα βάσανα μας θα έχουν ευοδώσει και θα μπορούμε να γελάμε. Ως τότε εσύ θα μιλάς και εγώ θα ακούω, εγώ θα σωπαίνω και εσύ θα αφουγκράζεσαι.  Να 'σαι πάντα εκεί να με προσέχεις.

Ναι...

Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2008

Στέκω...

και όπως στέκω στέκεις.

Ο ένας χρειάζεται τον άλλο,

ο άλλος που χρειάζεται τον ένα.

Δεν θα πέσω, δεν θα πέσεις.

Κανένα λάθος,

είμαι σίγουρη.

Όταν θες κάτι πολύ βρίσκεις τον τρόπο.

Αντέχεις!

Στέκω!

Και θα 'ρθει η ώρα που θα δείξουν όλα.

Δεν υπάρχουν δύο, δεν υπάρχει επιλογή,

μόνο απόφαση.

Νιώθω.

Ναι ρε πούστη μου νιώθω!

Πείσμα στο πείσμα,

σιγουριά στην αβεβαιότητα.

Είμαι τυχερή,

πραγματικά τυχερή που...

Να το θυμάμαι αυτό στα πιο δύσκολα.

Αναγκαία συνθήκη

Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2008

   Πως μπορώ;

   Το καταστρέφω.

   Γιατί δεν είσαι εδώ να μην με αφήσεις να σε αφήσω;

   Γιατί με αφήνεις;

   Δεν θα σε κυνηγήσω γιατί...

   Εσένα χρειάζομαι γιατί εσένα μπορώ να έχω. 

   Δεν με νοιάζει τίποτα.

   Οδύνη.

   Σε χρειάζομαι για να μην σκέφτομαι.

   Σε χρειάζομαι για να μην νιώθω.

   Κάτι άλλο.

   Απλά κάτι άλλο.

   Ψυχαναγκασμός.

   Το μυαλό πάντα πιο μπερδεμένο.

   Που είσαι;

   Γιατί δεν είσαι εδώ;

   Θα εκραγώ.

   Θα ξεσπάσω.

   Θα πρεπε να με σώσεις.

   Θα πρεπε να μπορούσες να με σώσεις.

   Το μυαλό μου μπλέκεται ανάμεσά σας.

   Μαλακισμένο.

   Θα σε ξεσκίσω.

   Θα σε ελέγξω.

   Μόνο που θα διώξω και τους δυο.

   Μόνη μου...

   Δεν φοβάμαι.

   Αναγκαία συνθήκη.

   Δεν θα μπορέσω ποτέ να είμαι πλήρης.

   Αποδοχή;

Μην μου πέφτεις

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2008

Πως μπορείς να τα κάνεις όλα τόσο προσωπικά; Πως μπορείς με την φωνή σου να με κάνεις να ανατριχιάζω; Δεν είναι οι λέξεις, είναι ο χρωματισμός, το άγγιγμα με τις συχνότητες του ήχου.

Προσπαθείς να με κρατήσεις αλλά στο 'πα: αν δεν αφήσω να βγει δεν θα βρω τι φταίει. Απλά θα λουφάξει πίσω χωρίς να λυθεί. Άσε με να είμαι αυτή που είμαι. Άσε με να λειτουργώ μόνη κάποιες ώρες. Δώσε μου το δικαίωμα.

Σκέφτομαι... αν καταφέρνεις αυτό το κράτημα τώρα από μακριά από κοντά τι θα κάνεις;

Καταπιέζει η ανθρώπινη επαφή. Όσο υπέροχη και αν είναι τόσο δεσμεύει. Και σε αφήνω να το κάνεις γιατί είναι αντιφατικές οι ανάγκες. Απλή παρατήρηση της ανθρώπινης φύσης.

Έχεις δει ευχούλη να μπλέκεται στα αγριόχορτα; Μοιάζουν να δένουν απόλυτα. Μοιάζει να έφτασε στον τελικό του προορισμό. Κι όμως κάθε που φυσάει ακολουθεί την φύση του και πάλλεται προσπαθώντας να ξεφύγει. Το σώμα επαναστατεί και τα άκρα του το αγκυλώνουν πάνω στα χόρτα.

Πρέπει να μείνει εκεί για να μην διαλυθεί. Θέλει να φύγει γιατί νιώθει τον άνεμο να τον προστάζει. Μόνο αν φτάσει στην ρίζα τους για να νιώσει απόλυτα «δεμένος». Αφήσει την υγρασία να βαρύνει το σώμα του, την υγρασία που θρέφει το άλλο μέλος της «μάχης».

Τι δεν κάνω;

Σύνελθε!

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2008

Επαναπροσδιορισμό

Επαναπροσδιορισμό

Επαναπροσδιορισμό

Συγκρατήσου και πέσε από το σύννεφο, έτσι απλά.

Πόση μαλακία συμπιεσμένη

σε τόσο λίγα κυβικά εκατοστά φαίας ουσίας...

Γραμμές πάντα καμπύλες

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2008

Φυσικά και υπάρχουν φράγματα... αυτοπεριορισμοί και επαναφορές για να σκέφτεσαι εκεί που κάνεις σαν παιδί πως είσαι ενήλικας.

Ο κόσμος σε θέλει προσγειωμένο, σου αναιρεί τις αυταπάτες, σε κάνει να αναρωτιέσαι «Τι κάνω;».

Θα μπορούσε να θεωρηθεί παροδικό, εκμετάλλευση της στιγμής για λίγη ακόμα καλή διάθεση, παιχνίδι, ανοησία με μόνο σκοπό το χαμόγελο...

Απ' την στιγμή όμως που σκέφτηκες «Τι κάνω;» οφείλεις να συνέλθεις.

Οφείλεις;

Λες και δεν θα την έκανες αυτήν την ερώτηση ούτως ή άλλως, λες και δεν θα την έκανε ο άλλος.

Είναι δύσκολο να προχωράς χωρίς να σκεφτείς το συναισθηματικό δέσιμο. Αναρωτιέμαι αν το κατάφερα ποτέ.

Μα αν δεν γίνεται ούτε το ένα ούτε το άλλο τότε ίσως πρέπει να υποχωρήσεις.

Έτυχε, πέτυχε για λίγο αλλά τίποτα παραπάνω.

Εκνευρίζομαι με τις επαναφορές αυτές, με κάνουν να μην ξέρω τι και πως.

Και δεν τις θέλω, είναι αναγκαίες αυτοάμυνες.

Μου πες κάποτε... «σε ερωτεύτηκα πριν σε γνωρίσω» και γέλαγα. Μα πόσες φορές δεν ήθελα να έχει συμβεί αυτό; Πόσες φορές δεν το είχα εγώ πάθει.

Κάποτε μου πες πως σε όλους τους επόμενους πληρώνω τα κρίματά μου σε σένα.

Δεν ήμουν άδικη, δεν φέρθηκα σκάρτα.

Μαζί σου ανακάλυψα πως δεν φτάνει να βγαίνουν μόνο τα όσα ευχόμαστε, πρέπει να συνοδεύονται και από αυτά που θεωρούμαι -κι ας μην είναι- δεδομένα.

Κάθε ευχή επαλήθευση σε σένα και κάθε αναμονή μετέωρη.

Σε αγάπησα αλλά όχι αρκετά. Σε πόνεσα αλλά όχι αρκετά, δεν σε ένιωσα, δεν σε διαπέρασα, δεν γίναμε ένα.

Και δεν φταίει ότι μου έδωσες αυτά που κανείς δεν είχε προλάβει. Ήταν η ώρα μου, ήταν η ώρα σου και ήσουν εσύ.

Σε σκέφτομαι πολύ τώρα τελευταία. Καταστάσεις που θυμίζουν εμάς.

Δεν θέλω όμως να σε δω. Γίνεσαι Ιδέα και το πρωτότυπο χωλαίνει.

Λες να ήρθε η ώρα της καταγραφής; Να συγκεντρώσω όλα όσα τόσο καιρό διέρρεαν; 

Μπορεί αυτός να είναι και ο ρόλος του άλλου. Πάντα έψαχνα λόγο για να μπαίνει κάποιος στην ζωή μου.

Μάλλον ήρθε η ώρα της απογραφής...

Μου 'ρθε ξαφνικά ένα τραγούδι στο μυαλό που δεν ξέρω καν αν μ' αρέσει. Έχει όμως κάτι στίχους που φοβάμαι να τους δω να με περιγράφουν.

Δεν είναι όλα αναγκαία. Είναι όσα αντέχεις, όσα απορροφά το σφουγγάρι σου.

Θέλω. Φοβάμαι. Κομπιάζω...

Αυτά...

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2008

Για πόσο... αυτή η αίσθηση κενού και απουσίας. Πάντα έτσι, για πάντα.

Δεν υπάρχουν λέξεις παρηγοριάς. Δύο επιλογές: ελπίδα ή αποδοχή. Και τα δύο εισαγωγή σε μια μόνιμη κατάσταση. Η μια μετέωρη, η άλλη απόλυτη. Το ενδιάμεσο θέλει ισορροπίες που δεν μπορώ να κρατήσω... προφανώς δεν μπορώ. Άγονη περίοδος και πρωτόγνωρη. Φοβάμαι πως προκύπτουν Ουτοπίες.

Που με πάει η ζωή; Που με πάω; Απλά δεν μπορώ... να διατηρήσω την επιλογή της ελπίδας. Και αρνούμαι να αποδεχτώ την αποτυχία. Αποτυχία να βρεθεί...

Πριν λίγο κοιτάχτηκα... «Τι θα γίνει με σένα;» ψέλλισα. Τι κρύβεται πίσω από αυτά τα μάτια; Τι κρύβει αυτό το μυαλό και αυτή η ζωή που σε έχουν έτσι σημαδέψει; Τι έκανες λάθος σε εκείνα τα χρόνια που τώρα βγαίνει; Γιατί εισπράττεις τα πράγματα έτσι; Γιατί είσαι τόσο ευαίσθητη και τόσο σκληρή μαζί; Τι είσαι; Τι θα κάνεις με σένα;

Τι λείπει; Τι φταίει; Μήπως έχω παρεξηγήσει την αποδοχή που αποφεύγω; Αποδοχή της απάθειας. Αποδοχή της μοναξιάς. Αποδοχή της φαιδρής στιγμής. Τόση ουσία μέσα σου και δεν μπορεί να μεταγγιστεί αλλού. Δεν θέλω να χαθώ.   

Για όλα και τίποτα

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2008

Πως θα μπορούσε αυτό να μην απασχολεί κάθε άνθρωπο; Γιατί με πλησιάζεις; Γιατί εστιάζεις σε μένα; Όλοι έχουν ένα σκοπό, ο δικός σου ποιος; Φτάσαμε να μην αναγνωρίζουμε την αξία μας για να μην αφεθούμε σε  όμορφα λόγια και ψεύτικες στιγμές.

Και έρχεσαι εσύ που μοιάζεις για αλήθεια. Φοβάμαι. Φοβάμαι πως πάλι η ισορροπία θα κλονιστεί. Η μοναξιά του σχοινοβάτη κρατά δύσκολα ισορροπία στο σχοινί με δυο μαζί. Συντονισμός. Μπορεί; Εξαντλημένες αντοχές. Δεν φρόντισα να φορτίσω ότι άδειασε. Πάλι νεκρά, πάλι κατηφόρα χωρίς έλεγχο.

Και αναρωτιέμαι γιατί να θέλω να τα σπάσω όλα. Κουράστηκα άνθρωπέ μου. Κουράστηκα τις αποτυχίες, κουράστηκα τις προσπάθειες.

Μπορείς να μου απλοποιήσεις τα πράγματα; Να με πάρεις από το χέρι και να μου καθησυχάσεις τις ανασφάλειες; Να μου πεις πως ναι μπορεί όλα να πάνε στραβά. Μπορεί εσύ να με πληγώσεις ή εγώ να σε τρελάνω μα θες να το ζήσεις. Μπορείς απλά να με πάρεις από το χέρι γιατί νιώθω πως διστάζω;

Βλέπω μπροστά χωρίς να έχει έρθει το αμέσως επόμενο. Όταν έρθει θα μου το πεις; Θα μου δείξεις αυτήν την φτερούγα που χρόνια αναζητώ; Για μένα δεν είναι περίοδος δυναμικής. Γι' αυτό λουφάζω, γι' αυτό αποφεύγω τη ζωή. Περαστικός διαβάτης που παίρνει ότι είναι πιο κοντά του. Ποτέ πιο μακριά και ποτέ σε μέρη που δεν βλέπει.

Όλοι μαζί με φέρανε εδώ και ίσα που κάνω τα πρώτα μου βήματα. Νεογνό με τα βάρη των καιρών στην πλάτη. Οξύμωρη ακόμα και εδώ. Ανακατωσούρα ζωής, παζλ χωρίς τελική λύση. Λέξεις που έχουν νόημα μόνο στο μυαλό μου.

Με φέρνεις αντιμέτωπη... το νιώθεις; Και όταν οι δικές μου εικόνες θα έχουν σχηματιστεί τι θα κάνεις; Θα υποχωρήσεις να δεις τι θα κάνω και εγώ θα υποχωρήσω μαζί σου.

Έρμαιο... δεν το θέλω. Θα με αφήσεις να γίνω; Πατέρας και σύντροφος μαζί. Και εγώ αγκαλιά και πατερίτσα. Τι θες;

Γιατί με πας τόσο μακριά; Τέρμα τα σενάρια.

Μείνε μακριά μου! Μπορείς; Σε φοβάμαι!  Φοβάμαι το ότι θα σε χρειάζομαι, το ότι θα εξαρτώμαι από σένα, από την αγάπη σου και την αποδοχή σου.

Μείνε μακριά! Με ακούς; Γιατί με πλησιάζεις; Γιατί πας να με αγγίξεις; Φύγε σου λέω! Σε διώχνω δεν με βλέπεις;

Και ύστερα λυγίζω και κλαίω. Δε σε έχω ανάγκη μα χρειάζομαι την απόστασή σου για να διασφαλιστώ.

Κολλάμε, το νιώθεις; Είμαστε πλασμένοι να γεμίσουμε ο ένας τον άλλο συγκινήσεις.

Όχι άλλο πόνο. Θα πω όχι σε σένα, όχι σε εμάς. Ασφάλεια. Ουδετερότητα. Απουσία πόνου.

Με ξεσκίζει το μέλλον. Και αυτό το τρίτο μάτι στάζει αίμα. Ξέρει. Ξέρεις.

Φύγε όσο ακόμα είμαι χαμηλά. Μην γυρίσω να σε δω και κάνω το λάθος να σε ζητήσω. Φύγε γιατί είσαι πιο δυνατός από μένα. Φύγε για να βρεις την λύση σου. Κάποιον χωρίς ανάστημα, κάποιον αδιάφορο, κάποιον να σου δώσει την σταθερότητα που θες. Αυτό θες, αυτό είχες τόσο καιρό και σε κάλυπτε. Παραδέξου το.

Τα δύσκολα δεν τα μπορεί κανείς και είμαι δύσκολο.  Είμαι αυτό που κάνεις δεν θα αντέξει. Ξέρεις με πόσο κόπο συμβιώνω με μένα;

Ξέχνα τα αισθήματα. Χτίζονται για να γκρεμιστούν. Αντικειμενικά κριτήρια, συνύπαρξη, ανοχή. Δεν μιλάω για εγγυήσεις μα για ελπίδες.

Μπορείς πραγματικά με την λογική σου να τις έχεις;

Απουσία νοήματος

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2008

Δεν αντέχω άλλο, κουμπιά, κουμπιά, ρούχα και άλλα κουμπιά. Όλα ανούσια, μακριά μου. Μακριά μου όλα, ελεύθερα. Γιατί; Στο είχα πει σε σένα τελευταίο θα στρεφόμουν. Σε σένα για βοήθεια, για ανάγκη, για επίκληση. Έχω φτάσει στο τέλος της αντοχής. Πόσα πέρασα; Πόσα αντέχω; Πόσα καταπίνω; Εσένα μόνη δίοδο. Εσένα που ξέρεις τις δυνάμεις μου. Λίγες φορές θα σε χρειαστώ, ακόμα πιο λίγες θα στο πω. Έφτασα να κλαίω ζητώντας σε. Να με λυπηθείς, να δώσεις μια λύση, να με σώσεις. Δεν αντέχω άλλο.

Πόσο δυνατή με έκανες; Γιατί; Γιατί; Γιατί με έκανες έτσι; Γιατί; Ξεσπάω και ξέρω πως είμαι έτσι γιατί δεν είναι κανείς, δεν μπορεί παρά να 'ναι δικό σου παιχνίδι, επιθυμία σου, δοκιμασία, οτιδήποτε. Δεν θα σωθώ μόνη, όχι πια. Έφτασα να σε ζητώ, ποια εγώ; Εγώ που έλεγα πως θα είσαι το τελευταίο σημείο. Δεν αντέχω άλλο. Σώσε με ακόμα και αν με πάρεις από εδώ. Σώσε με γιατί δεν ξέρω πόσες φορές ακόμα θα φτάσω να το πω. Πεθαίνω μέσα μου, πεθαίνω. Ο πόνος κυλάει, βγαίνει. Σώσε με σε παρακαλώ, σώσε με γιατί το αξίζω. Τόσος πόνος, τόσα αδιέξοδα...

Γυρνάω και ξεσπάω και δεν θέλω να τελειώσει εδώ. Θέλω να υπάρξει πραγματική λύση. Ένας. Ένας, η δύναμη του ανθρώπου, η δύναμη η δική σου.  Σ αγαπάω βρε μαλάκα Θεέ . Σ αγαπάω και πιστεύω. Τόσο βαθιά που λίγοι το ξέρουν. Τόσο βαθιά που δεν σε συνδιαλέγομαι με κανένα. Με έκανες να σε ζητώ. Με έφτασες εδώ. Εσύ ο πιο πάνω από όλα. Μόνο εσύ, Δεν θα με σώσεις, γιατί; Γιατί άλλοι αξίζουν να σωθούν και εγώ όχι. Πόσα κρίματα; Δεν μπορώ να ζω στο μέσο. Έφτασα. Έφτασα, σωστά; Δεν υπάρχει κάτι άλλο. δεν μπορεί να υπάρχει κάτι άλλο. Δεν αξίζω μια θέση δίπλα σου μα είμαι δικιά σου.

Και μέσα σε αυτό το τηλέφωνο χτύπησε και ήταν αυτός... Θέλεις να μου πεις κάτι;

Που να σου εξηγώ...

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2008

Πού να σου εξηγώ πως έτσι σα κουφάρι μένω
να μετρώ το χρόνο που θα χρειαστώ να χωνέψω τη λογική
Δε με υπολόγισες καλά, όφειλες ξέρεις.
Το χρόνο θα τον πάρω και τότε θα γελάσω δυνατά
τ' άδεια σου μηχανουργήματα θα τα ξεσκίσω
και θα τα στείλω πίσω, σ' ένα φάκελο γεμάτο σκόνη
Θα μάθω για σένα όλες τις γλώσσες του κόσμου ετούτου
και θα καθίσω μαζί σου ατελείωτες ώρες
δίπλα στο παράθυρο του τρένου
να δούμε τον κόσμο από άλλη μεριά
μια Έλλη, μια Ιθάκη, μια Αμέρικα

Πού να σου εξηγώ πως δεν πονάω πια
πού να σου εξηγώ πως δε σε ξέρω πια
κι ας ξέρω τον καιρό στα μέρη που θα πας
ορίζοντα ανοιχτό να βρίσκεις να περνάς

Κοιτάζω τώρα πίσω, τι να κρατήσω
και ποια ζωή να ζήσω
πώς να σου εξηγήσω
Κοιτάζω τώρα πίσω, τι να κρατήσω
και ποια ζωή να ζήσω
πώς να σου εξηγήσω

Πού να σου εξηγώ πως έτσι σαν κουφάρι μένω...

Χάθηκα, έφυγα, σκόρπισα για σένα και για μένα
Σκόρπισα για το εμάς που ήθελα και θέλω
Στέκω στο παράθυρο να μετρήσω στάλες

Σε σκέφτομαι μα δεν μπορώ να σου μιλήσω
Χαμένες λέξεις, εικόνες που κρύβονται
Και τα έκανες όλα λάθος, με τσάκισες

Τόσες ώρες, τόσα βλέμματα, τόσες ανάσες
Μείναν υγρά δάκρυα να πρέπει να κρυφτούν
Σκοτάδι πέπλο των γυαλιστερών ματιών

Καυτή αναπνοή πάνω στο παράθυρο
Σημάδι στο θαμπωμένο τζάμι, πάνω μου
Τα πήρα όλα μαζί μου και έμεινα εκεί

Εκεί να ψάχνω πάλι το γιατί που πνίγει
Με άφησα, με άφησες
Γύρισα, γύρισες

Δεν μπορώ να σου εξηγώ
Έπρεπε να ξέρεις
Έπρεπε να νιώθεις

Όφειλες...

Revolver

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2008

Γιατί να μην μπορώ παρά ελάχιστες φορές να γράψω για κάτι που πέρασε; Λες και το βιώνω όσο κρατά και μετά το αποβάλλω σαν θύμηση που πονά. Πονά, δεν μειώνω την αξία του αλλά όσο πονά τόσο διδάσκει. Φτάνει αυτή η υποσυνείδητη απορροφητικότητα, η ικανότητα που έχει η νόηση να συγκρατεί αισθήσεις και όχι δεδομένα; Λες και απογυμνώνω τα άτομα που περάσαν από την ζωή μου δεν μπορώ να φέρω ένα στο μυαλό.

Ποιος θα έπρεπε να είναι τώρα δίπλα μου; Να μείνει κοντά; Ελάχιστοι φίλοι που οι συνθήκες το θέλαν να ζούμε με απόσταση, άνθρωποι με χιούμορ και οξυδέρκεια, με κρίση και με αγάπη για μένα. Πόσοι μ' αγάπησαν και πέρασαν; Τόσοι πολλοί που κάναν το νόημα της αγάπης ευτελές. Αν αγαπάς μένεις, σωστά; Αγάπα με με απόσταση αλλά έλα κοντά μου όποτε το νιώθεις. Δώσε μου μια δίοδο, δώσε μου τους κανόνες σου και θα τους ακολουθήσω. Πρότυπα, ινδάλματα, κορυφές κανένας. Σχεδόν δεν το αντέχω, να μην έχω κανένα να φτάσω...

Σε μια από τις αγαπημένες ταινίες λέει πως ο κανόνας για να βελτιώνεσαι είναι να παίζεις με καλύτερο αντίπαλο από σένα. Δύσκολο να βρεθεί, δύσκολο όταν είσαι για τους άλλους. Υπήρχε λόγος που με έβαλε να δω την ταινία. Ήθελε να καταλάβω τι θέλει από μένα. Γιατί αυτή η εμμονή του, η όποια αγάπη και εξάρτηση. Μ΄ αγαπάει γιατί τον κάνω καλύτερο. Μ΄ αγαπάει γιατί δεν μπορεί να με φτάσει.

Μην με βάζεις ψηλά. Θέλω και εγώ να έχω κάτι να φτάσω. Θέλω να νιώσω σύμφωνα με την φύση μου. Γυναίκα, με ανάγκη για προστασία και προσοχή, με ανάγκη να βασιστώ πάνω σου, να με τραβήξεις, να με παρασύρεις. Παίζω καλά τον ρόλο μου μα δεν τον θέλω. Το ότι μπορώ να είμαι έτσι δεν σημαίνει πως το ζητώ. Ακόμα και εδώ η ανάγκη με έφερε, η ανάγκη να καλύψω το κενό ανάμεσά μας. Με έφτασες στο σημείο να φωνάξω δυνατά την ανάγκη μου για να μου πεις πως δεν μπορείς, δεν γίνεται να την καλύψεις και μετά έμεινα άδεια από φωνή.

Πως γίνεται όσο σου δίνω όσα θες να έχει παντού πάνω σου γραμμένες σιωπηλές υποσχέσεις και όταν στο στερώ να εξαφανίζονται και αυτές; Να σβήνουν από την βροχή σαν να ήταν ψεύτικες; Ήταν ψεύτικες και το ξερες πως με άφηνες να τις διαβάζω. Με άφηνες σαν κίνηση ματ στον αντίπαλο. Ποιος χάνει όμως τώρα με αυτήν την νέα απόσταση; Ακόμα ένας άνθρωπος μακριά μου. Ακόμα ένας αντίπαλο που δεν κατάφερε να με ξεπεράσει. Ήσουν κάποια βήματα πίσω αλλά ήσουν και πολλά υποσχόμενος. Το ξερες...το πρόβαλες...

Δεν χάνω εγώ, ίσως λίγο από την λάμψη μου, λίγη ακόμα πίστη, λίγη ακόμα αντοχή. Μα ξαναγεννιούνται. Δυστυχώς πάντα ξαναγεννιούνται. Ούτε εσύ έχασες, πήρες όσο άντεχες κι ας μπορούσες να  πάρεις κι άλλα. Και αν κανείς δεν έχασε τότε γιατί νιώθω έτσι. Ισοπαλία δεν το λες. Αμοιβαία ήττα; Θα ΄θελα μια φορά να φανείς άξιος. Μια φορά.

Επιστροφές

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2008

Σκέφτομαι μερικές φορές... γιατί επιλέγω να γυρνάω εδώ. Μένει εβδομάδες, μήνες σιωπηλό και μετά ξαφνικά με καλεί κάθε μέρα. Είναι η ικανοποίηση του να φτάνω στα άκρα χωρίς συνέπειες; Εδώ δεν με ξέρει κανείς, δεν με αναγκάζει κανείς να γράψω στα μέτρα του, δεν είμαι υποχρεωμένη να απαντήσω, δεν είμαι υποχρεωμένη να δώσω λόγο.

Περίεργο αλλά ξεχνάω τι μου έχουν γράψει εδώ. Λες και πέρασε και δεν ακούμπησε. Κάποια είναι παλιό κομμάτι, απομεινάρια από ιστορίες που πέρασαν. Κάποια δεν ξέρω πως, γιατί. Ξεχνάω όπως ξεχνά αυτός που θέλει να αφήσει πίσω.

Και έπαψα να γράφω για σένα, να σε σκέφτομαι, να χτυπά η καρδιά πιο δυνατά. Το 'πα πως θα μου το επιβάλλω και έγινε. Στεναχωριέμαι μόνο που έπρεπε να σε ρίξω για να γίνει. Αν όχι εσύ τότε ποιος; Με βλέπω να αναρωτιέμαι και να πισωγυρίζω και κοντράρομαι. Δεν πάει έτσι ρε κοπελιά. Διαγραφές έκανες όταν ήσουν αδύναμη. Τώρα πια προσπάθησε στις αναθεωρήσεις.

Μου λείπεις αλλά φοβάμαι πως δεν είμαι έτοιμη. Θα ζητήσω πάλι εκείνη την αγκαλιά, το βλέμμα βαθιάς κατανόησης την στιγμή ακριβώς που το χρειάζομαι. Είχαμε μαγικές στιγμές και θα έχουμε. Δεν ήσουν λάθος επιλογή, ήσουν λάθος χρόνος. Ανώριμος και ανέτοιμος. Ασύγχρονος με την έννοια του πάντα δυσανάλογου.

Θυμώνω, είχα να σου γράψω βδομάδες. Και όταν σου έγραφα δεν ήταν ποτέ στα φανερά. Για να βγήκε αυτό από τα σκοτεινά σημαίνει πως μειώθηκε η έντασή σου. Δεν με νοιάζει να φανεί.

Έχω ένα φάκελο γεμάτο γράμματα, από αυτά που δεν σου έστειλα γιατί λέγαν πολλά. Κι όμως μόνο τότε θα μπορούσα να στα στείλω. Τους μήνες που μείναμε μακριά και ζήσαμε μέσα σε αυτούς όλη μας την ζωή. Αρχή, μέση και τέλος μιας σχέσης χωρίς να το καταλάβουμε. Δεν σε είχα αφήσει τότε να ολοκληρώσεις λες και το 'ξερα. Εμείς χωρισμένοι; Είμαστε φτιαγμένοι να είμαστε μόνοι και να βρισκόμαστε σαν τα νησιά τα βράδια που ανάβουν τα φώτα.

Το ξέρω πως σε έριξα στο τέλμα. Το ξέρω πως μόνο εγώ μπορώ να σε τραβήξω όπως όλες τις άλλες φορές. Αλλά δεν θέλω ακόμα. Δεν νιώθω έτοιμη να σε κουβαλήσω.Θα μου το συγχωρήσεις; Που προτίμησα να σωθώ και να σε αφήσω στην αναμονή;

Έχεις μια μαγική ιδιότητα να επιλέγεις την λήθη. Κρύβεσαι στην διαδρομή δουλειά - σπίτι και μετά στο δωμάτιό σου σκοτώνεις τις ώρες στο ταβάνι. Την μια δεν σκέφτεσαι τίποτα και πάλι νιώθεις κουρασμένος και την άλλη κάνεις τρελές σκέψεις ονομάζοντας τον εαυτό σου παρανοϊκό. Αν είσαι είμαι και εγώ. Μην μου το κάνεις αυτό! Δικαίωσε τον εαυτό σου για όσο θα πρέπει να είμαι μακριά και μετά απέναντι.

Κακώς σου ζητάω. Κακώς σου μιλάω. Αφού φτάσαμε ως εδώ ας πάμε παραπέρα.

Ήταν προτιμότερο να γράφω σε μένα; Έγινε ο άλλος καθρέφτης και άνοιξε ο χείμαρρος να τον τυλίξει.

Τελευταία φορά εδώ. Πίεση ακόμα και εδώ. Αν είσαι στο μυαλό μου πώς να σου ξεφύγω;

Και θέλω αυτό το τσιγάρο της λήθης που μου έταξες... Τελικά καλύτερα που υπήρχες ή λάθος το ανακάλυψα;

Απόσταση

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2008

Πως μετράς τις σχέσεις των ανθρώπων; Τις πραγματικές βαθιές επαφές που δεν χωράνε λόγια;

Προσπαθούσα μήνες τώρα να καταλάβω γιατί σε αφήνω πίσω. Γιατί αυτή η πρακτική απόσταση.

Σε ξεχωρίζω. Αυτό είναι. Σε ξεχωρίζω από το πλήθος που βρίσκομαι. Από το πλήθος που ανήκω και δεν ανήκω.

Είπε κάποιος κάπου για αυτόφωτους ανθρώπους. Είσαι και έχεις κάψει την καρδιά μου. Έχει ένα σημαδάκι σου εκεί που αγγίζω και χαμογελώ.

Θυμάμαι όταν κομμάτι, κομμάτι αποκαλυπτόταν ολοκληρωμένη η εικόνα σου. Νέα στοιχεία, νέα δεδομένα που όμως δεν αλλοίωναν αυτό που ένιωθα. Απλή αποδοχή σαν τον χρόνο και τις καταστάσεις.

Αναρωτιέμαι γιατί να σε σκέφτομαι τόσο σιωπηλά. Γιατί να μελαγχολώ όταν θέλω να σε αγγίξω.

Έχεις κλάψει ποτέ από κάτι που θέλει να βγει από μέσα σου αλλά δεν μπορεί να ξετυλιχθεί από την μεμβράνη του;

Δεν ξέρω αν μοιάζουμε. Δεν ξέρω αν σε καταλαβαίνω, μα σε νιώθω. Είμαι τόσο σίγουρη ότι αυτό το περιγράφει.

Και δεν ξέρω αν εσύ με νιώθεις αλλά εγώ εκεί, σταθερή. Χρειάζομαι την απόσταση για να σε κρατήσω. Χρειάζομαι να ξέρω πως είσαι καλά, πως αντέχεις, πως αντιδράς.

Συγχώρησέ με μα αυτό νιώθω... και αυτό κάνω.

... μόνο αυτά στα αυτιά

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2008

Γέλια, γέλια, γέλια... μόνο αυτά στα αυτιά.

Τα χείλη που μειδιάζουν να πονούν και στα αυτιά να χωρά μόνο ένα βουητό ανακατεμένο με μουσική.

Γέλα ψυχή μου. Σφίξε ό,τι υπάρχει σε εκείνο το σημείο κάτω από το στήθος και γέλα.

Ένας ήχος που σε κάνει να χαθείς, ένας στίχος που θυμίζει κάτι, μια γουλιά που γίνεται παγίδα. Ναι παγίδα... γιατί σε κάνει να νιώθεις πιο πολύ.

Τραμπολίνο το χαμόγελο, μιλάς και σου λες να συνέλθεις. Δεν μπορεί να σε πάρει από κάτω. Δεν μπορεί.

Τα τσιγάρα τελειώνουν και η ξανθιά θέα στο πάλκο διάλεξε την ώρα.

Πόσο καιρό; Πόσο καιρό θα πάρει;

Είναι σα να χορεύεις στροβιλίζοντας και να παλεύεις να μην πέσεις, να παλεύεις να επιστρέψεις στο ρυθμό.

Ελεύθερη; Αυτό θέλεις τελικά; Έχει ουσία όση και κάθε στιγμή.

Μια απ' τα ίδια

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2008

Τα νεύρα είναι στην τσίτα... φυσικά και είμαι.

Τι σκατά να με κάνω δεν ξέρω.

Θέλω να σταματήσω να σκέφτομαι, να σταματήσω να καταλαβαίνω, να σταματήσει αυτό το μπουρδέλο να λειτουργεί και να μου φέρνει μπροστά καταστάσεις που πρέπει να αντιμετωπίσω.

Μακάριοι τώ πνεύματι και εγώ καταραμένη.

Μπορεί να φταίει το αλκοόλ αλλά φταίει μόνο που αφήνει τα αδιέξοδα να βγαίνουν στην επιφάνεια. Αλλιώς αυτά υπάρχουν πάντα εκεί και με στοιχειώνουν.

Δε γαμιέσαι ρε αδελφάκι, δεν γαμιέστε όλοι. Άντρες γαμιάδες, παραμυθάδες... φαινομενικά αθώοι. Και εμείς, λες και δεν έχουμε καταρρίψει καιρό τώρα τον μύθο του πρίγκιπα με το άσπρο άλογο δεχόμαστε όποια παπαριά ελπίζοντας να μην είναι βλακεία και να βγει το δέκα το καλό. Την ουτοπία μου μέσα...

Aγρίμι, καλόγρια, εκμεταλλεύτρια και τα αισθήματα κηδεία. Να πέθαιναν τουλάχιστον να το παιρνα απόφαση.

Είναι απίστευτο το ότι ζηλεύω τους ωφελιμιστές, είναι απίστευτο που το δικό μου σύστημα αξιών και αρχών μου δημιουργεί τόσα αδιέξοδα και τέτοιο πόνο.

Ουδείς αναμάρτητος αλλά όλοι με ενεργά αμαρτήματα. Τα δικά μου παραγραμμένα λες και υπάρχει βουβή συμφωνία: ζω για να τα ξεπληρώνω.

Είμαι στο σημείο αυτό που λυγίζει ο άνθρωπος και γίνεται χειρότερος από ζώο.

Και δεν το θέλω γαμώτο.

Δεν θέλω να φτάσω να με φτύνω στον καθρέφτη.

Γιατί; Γιατί; Γιατί;

...Γιατί;

Hold on

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2008

Αν άφηνα για λίγο τον εαυτό μου ελεύθερο θα σε έπιανα από τον γιακά και θα σου 'λεγα:

Γιατί ρε φίλε; Γιατί με προδίδεις; Γιατί με αδειάζεις; Έτσι κάνουν οι φίλοι; Σε βλέπουν εκεί κάτω και δίνουν μια παραπάνω; Σε αφήνουν στην κατρακύλα επειδή αυτοί αδυνατούν; Αν πρέπει να ξεπερνάς τον εαυτό σου για κάτι είναι γι' αυτούς που αγαπάς.

Σα να καταλαβαίνω γιατί έψαχνες να ανακαλύψεις τόσο πιο είναι για μένα το μεγαλύτερο αμάρτημα. Για να το χρησιμοποιήσεις σαν τρόπο διαφυγής.

Περισσότερο όμως με πονά που αδειάζεις τις αξίες μου, την πίστη μου. Είχα εναποθέσει σε σένα την τελευταία μου ελπίδα στον άνθρωπο και εσύ κρύβεσαι στην τρύπα σου.

Σε χάνω και με χάνω. Και δεν υπάρχει λέξη παρηγοριά, δεν υπάρχει εξήγηση, μόνο αποκαθήλωση.

Τέτοιον πόνο δεν τον ένιωσα ούτε από εραστή, ούτε από συγγενή ποτέ. Μια αξία είχα πάνω από όλα και μου την τσάκισες. Αν δεν μπορεί αυτό να σε κρατήσει όρθιο τότε τι;

Δεν υπάρχει τίποτα. Κατέρρευσαν όλα και δεν ξαναχτίζονται.

Με έπιασε το παράπονο χτες. Για όλους τους ανθρώπους είσαι εκεί να τους στηρίξει, τρέχεις να κάνεις τα πάντα γι' αυτούς, χαλί να σε πατήσουν. Για μένα γιατί δεν είσαι εκεί; Γιατί για τον «άνθρωπό» σου αρνείσαι να ανοίξεις τα χέρια; Γιατί με κρεμάς; Στον τελευταίο σου απολογισμό το μόνο κρίμα σου θα είμαι.

Και ακόμα παλεύω να μην σε πληγώσω...

Παντοτινή βροχή

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2008

Το ξέρεις πως λατρεύω την βροχή.

Κάθε φορά που την βλέπεις εκεί έξω με σκέφτεσαι.

Κι όμως...

Μου πες κάποτε:

"Θα σου πω γιατί μισώ την βροχή.

Στη χώρα που ζω πάντα βρέχει,

ξέρω πως είναι και δε θέλω το ίδιο για σένα".

Δε μίλησα...

Δεν ήξερες πως εγώ ήμουν ήδη "παντοτινή βροχή".

Με μισείς λοιπόν χωρίς να ξέρεις πως εγώ,

που τόσο λες πως αγαπάς,

βρισκόμουν πάντα στη φυλακή σου.

Την αγαπάω την βροχή,

μπορεί πάντα να γλιστρά, να παίρνει την κάθε μορφή,

να καθαρίζει, να ποτίζει,

να πνίγει...

Ξέρεις τι όμορφα που ταιριάζει η βροχή με το παιχνίδι του φωτός;

Αλλά ούτε αυτό σου αρέσει, σωστά;

Το φεγγάρι απλά σε εκπλήσσει

και τα φώτα τα συνδυάζεις με καπνούς

που κάνουν τα μάτια σου να τσούζουν.

Με αρνήθηκες πάλι,

όπως με αρνήθηκες τόσες φορές πριν.

Κι όμως θα 'μαι πάντα εκεί, στη χώρα σου,

να με κοιτάς να πέφτω.

Ας ακούγονται οι στάλες μου, δε μιλώ.

Ποτέ δε μίλησα όταν έπρεπε να μιλήσω.

Φοβήθηκα την απέχθειά σου,

απέφυγα τα μπουρίνια κρατώντας σταθερό ρυθμό.

Κι όταν πέσαν οι αστραπές... με αρνήθηκες ξανά.

Τελικά με μισείς ή με αγαπάς;

Θα βγεις ποτέ από το υπόστεγο να με αγκαλιάσεις;

Τόση απόρριψη και τόση αγάπη,

τρύπια βάρκα με χαμένο κουπί.

Και δεν ξέρω αν είμαι καταδικασμένη ή ευλογημένη

να είμαι πάντα η βροχή...

Τσακ!

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2008

Με πιάνω να είμαι στα πρόθυρα κατάρρευσης.

Ακούω ένα τραγούδι και τα μάτια βουρκώνουν, βάζω τα χέρια στο κεφάλι να το στηρίξω, παίρνω βαθιές ανάσες, σφίγγω το στήθος να μην νιώθει, ξεφυσάω, μιλάω στον εαυτό μου...

Το πόδι κουνιέται από μόνο του. Πρέπει να έχεις τον ίδιο ρυθμό με τους παλμούς.

Νεύρα είναι για την κατάσταση στην οποία έχω μπει. Γαμώ την ευφυΐα μου.

Και φυσικά και ρίχνω ευθύνες, είπαμε να φερθούμε σωστά και ώριμα, όχι να γίνουμε και μαλάκες.

Με τον εαυτό μου περισσότερο τα έχω πάρει που επέτρεψα μια κατάσταση να βγει από τον έλεγχό μου.

Πως μπορούσα να απαιτήσω από την πάρτη σου να φερθείς σωστά; Λες και εκπλήσσομαι που τώρα φέρεσαι τόσο ηλίθια και ανώριμα.

Τι ηλίθια που είμαι... τοποθετώ πρώτα τους ανθρώπους ψηλά και μετά νευριάζω που αποδεικνύονται κοντύτεροι.

Εγώ γιατί να είμαι σπαθί; Εγώ γιατί να κάνω το σωστό; Εγώ γιατί να έχω την δύναμη να σε στηρίξω;

Λέω χαριτολογώντας πως με θαυμάζω για την στάση μου, την αντίδρασή μου, την αντοχή μου... στην ουσία όμως με λυπάμαι.

Εμένα ποιος θα μου δώσει αυτό το γαμημένο παράδειγμα; Ποιος θα μου δείξει ότι δεν είμαι η μόνη σωστή; Ποιος θα με κάνει να αισθάνομαι λιγότερο μαλάκας;  

Δεν αντέχω ρε τόση μοναξιά!

Μ' αγαπάς;

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2008

-Θα μ' αγαπάς;

-Θα σε αγαπάω πάντα

Θα σε αγαπάω πάντα γιατί κάνεις την καρδιά μου να χτυπά με τους πιο γρήγορους ρυθμούς και όταν χαμογελάς χάνεται όλος ο κόσμος γύρω και θέλω να βλέπω πάντα αυτό το χαμόγελό στα μάτια σου.

Σ' αγαπάω γιατί κάθε σου λέξη βγαίνει αυθόρμητα από μέσα σου και την σκέφτεσαι μετά, μαζί μου την σκέφτεσαι πάντα μετά.

Σ΄ αγαπάω γιατί δεν ζητάς τίποτα και θέλω να στα δώσω όλα. Όλα όσα θα έκανα για όλους σε σένα βρίσκει νόημα.

Σ΄ αγαπάω γιατί γεμίζεις την ζωή μου με όλα αυτά τα αισθήματα που  θα θέλα και εγώ να γεμίζω την δική σου.

Σ΄ αγαπάω γιατί τρομάζεις τόσο εύκολα όσο τρομάζω κι εγώ, έχεις τόσες ανασφάλειες όσες έχω και εγώ, φοβάσαι τον εαυτό σου όσο εγώ και πιστεύεις σε μένα όσο εγώ σε σένα.

Δεν ξέρω αν είναι λόγος αυτός αλλά σ' αγαπάω γιατί μαζί σου νιώθω στην θέση μου. Τα πάντα σωστά, τα πάντα ολοκληρωμένα.

Σ΄ αγαπάω γιατί δεν υπάρχει κανένας λόγος και πάλι το νιώθω.

Σ΄ αγαπάω γιατί υπάρχουν χιλιάδες λόγοι και εγώ δεν μπορώ να τους ξεχωρίσω.

Μπορεί και να σε αγαπάω γιατί με αγαπάς ή να με αγαπάς γιατί σε αγαπάω.

Να είμαι εδώ γιατί με χρειάζεσαι και να φεύγεις γιατί νιώθεις πως δεν σε χρειάζομαι.

Ζω το όνειρο και εύχομαι να κρατήσει, εύχομαι να εξελιχθεί σε αυτό που μας χρωστάει η ζωή.

Μ' αγαπάς;

-Σ' αγαπάω για πάντα

Ανάγκη πλανεύτρα

Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2008

Ανάγκη, αυτό είσαι γαμώτο μου και είμαι έξαλλη! Έξαλλη γιατί ποτέ δεν χρειάστηκα κανέναν στην ζωή μου.

Τι θα πει χρειάζομαι κάποιον για να είμαι ευτυχισμένη. Δεν χρειάζομαι κανένα. Θα έπρεπε να περνάω καλά και μόνη μου και πέρναγα... είμαι σίγουρη πως πέρναγα!

Ξεφυσάω μια από εκεί, μια από εδώ. Ψάχνω τι μου φταίει, ποιος, γιατί. Είπαμε μόνο εγώ δικαιούμαι να κάνω ερωτήσεις στον εαυτό μου. Ναι ρε! Έχεις κανένα πρόβλημα;

Η ανάγκη για κάτι είναι εξάρτηση και την μισώ την λέξη «εξάρτηση». Όλη μου η πορεία έχει δείξει ακριβώς αυτό, το ότι έχω καταφέρει να απεξαρτητοποιηθώ από τα πάντα.

Και σε είχα στον τοίχο γαμώτο, σε είχα στην θεσούλα σου για να είμαι σίγουρη ότι ποτέ δεν θα χαλάσεις την ισορροπία μου. Λες και το 'ξερα πάντα σε είχα σε απόσταση, πάντα ήμουν αρνητική.

Ψάχνω να βρω τι ακριβώς ζητάω από σένα για να το ψάξω αλλού. Κάνω αναλύσεις που δεν έχουν νόημα και σου μιλάω ακατάπαυστα. Βρε παπάρα μ' ακούς;

Θέλω να κλάψω από τα νεύρα μου ή να σπάω πράγματα. Δοκάρια για την ακρίβεια... με σκέφτομαι να σπάω παλέτες και να παίρνω τις σανίδες να τις τσακίζω στους τοίχους.

Είναι αργά για να σε βγάλω από το σύστημά μου αλλά και πάλι δεν μπορώ να αποδεχτώ πως είσαι εκεί. Το πρόβλημα είναι αφενός το ότι δεν βρίσκω ένα λόγο για να μην είσαι. Σαν να είναι η θέση σου εκεί. Οπότε ξέρεις τώρα... δεν μπορώ να πω και ότι «θα σε βάλω στην θέση σου».

Απ' την άλλη είναι αυτή η γαμημένη μου ελπίδα που σε θέλει δίπλα μου, μαζί μου. Τα πουλάκια που καπακώνουν τους ήχους της σειρήνας, τα αστεράκια που με τυφλώνουν από τα κατακόκκινα STOP.

Σιχτίρια. Θα μάθω! Θα με εκπαιδεύσω! Θα σε ξεφορτωθώ! Έτσι πρέπει γιατί αργά ή γρήγορα θα αναγκαστώ στην απουσία σου.

Πάλι στην ανάγκη μ' έφερες...

Laundry

Δευτέρα, 12 Μαΐου 2008

Κάποτε θα έρθει η στιγμή που θα κάνω απογραφή
Από την μία ανόητοι έρωτες
Από την άλλη ανόητοι άνθρωποι

Θα πάρω ένα κομμάτι χαρτί και θα αρχίσω να αραδιάζω ονόματα
Θα κρατάω μια ιστορία απ' τον καθένα και μία λέξη
Και ύστερα θα διαγράφω...

Πρώτα αυτούς που ξέχασα το πρόσωπό τους
Μετά αυτούς που δεν μπορώ να θυμηθώ που τους γνώρισα
Και τέλος αυτούς που με ξέχασαν πριν τους ξεχάσω

Χώρο στην καρδιά έχω μόνο γι' αυτούς που βρήκαν τρόπο να θρονιαστούν
Όλοι οι άλλοι πιάσαν μόνο για λίγο χώρο κάπου αλλού
Αλλά ευτυχώς τα σεντόνια πλένονται.

Κομμένη ανάσα

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2008

Λουφάζεις... όσο χρειαστεί

Μέχρι να σου λείψει η ζωή

Διάλλειμα αναγκαίο

Ανάγκη ύπαρξης

Πραγματικά ανάγκη;

Πως σταματάς να υπάρχεις

Όταν το θες τόσο;

Στον πάγο για όσο χρειαστεί

Μέχρι να σου λείψει η θέρμη

Αποχή αναγκαία

Σιωπή συναισθημάτων

Ανυπαρξία ελέγχου

Τίποτα δεν έχει πια νόημα

Θες να γυρίσει πίσω ο χρόνος

Ποτέ μπροστά, ποτέ ξανά

Και απέχεις για όσο

Παγώνεις για όσο

Υπομένεις για όσο

Λουφάζεις για τόσο

Θα φύγει, ποτέ δεν κράτησε τόσο

Στιγμές αλήθειας

Τρίτη, 1 Απριλίου 2008

Θέλεις να μάθεις πως νιώθω για σένα;

Σαν τρομαγμένο παιδί που σκύβει το κεφάλι μην φανεί

Ή σε κοιτά κατάματα και ελπίζει να μην αποκαλυφθεί

Παραδομένη σε αισθήματα που δεν ορίζονται

Απορημένη για το πώς τρύπωσες εκεί στην σκέψη

Δεν μου λείπεις γιατί η μορφή σου είναι εδώ

Μα θα θελα να νιώσω ξανά το άγγιγμα σου

Την φωνή σου στο αυτί μου και την ανάσα σου

Δεν μετανιώνω για τα εμπόδια τα δικά μου

Τα δικά σου δεν τα ορίζω μα τα κατανοώ

Και εύχομαι πάντα να καταλάβεις πως εμένα θέλεις

Να διαψευστούν οι φίλοι για την «δεύτερη επιλογή» σου

Και να είμαι πρώτη και μοναδική που γεμίζω τις στιγμές σου

Πως μπορώ να ελπίζω τόσο σε σένα; Η πίστη δεν προδίδει

Πως όλοι λένε όχι και εγώ ελπίζω για ένα ναι;

Άραγε θα μου το χαρίσεις; Που είσαι;

Όπως λιώνει το κερί...

Σάββατο, 22 Μαρτίου 2008

Δεν είναι πως δεν καταλαβαίνω

αντιλαμβάνομαι τα πόσα δύσκολα συμβαίνουν

σε μια ζωή μπερδεμένη που όμως μόνος σου έχτισες

Αντιλαμβάνομαι και τα εμπόδια

προετοιμάζομαι για να αναπάντεχες αναποδιές

για μόνιμο ρίσκο δίπλα σου

μαζί με την υποψία της δεύτερης επιλογής

Και λέω θα αντέξω γιατί σε νιώθω

Νιώθω το πρόσωπο σου οικείο

την φωνή σου σαν να την ήξερα από πάντα

και ρουφάω κάθε λέξη σαν καινούριο δώρο

και θέλω απλά μια θέση δίπλα σου

λίγη προσοχή, λίγη αφοσίωση

στιγμές χαράς, συντροφικότητας,

δημιουργικές και γεμάτες μαζί

Και όταν τα εμπόδια εμφανίζονται

νιώθω πως όλα καταρρέουν

Πονάει κάθε τοίχος γιατί σε κρατάει μακριά

και θέλω να χαρώ λίγο το τώρα, εσένα

να έχω κάτι να με κάνει να κρατηθώ

γιατί τα παλιά στερέψαν με τον χρόνο

Και μιλώ σαν να έχουμε έρθει ήδη κοντά

μα ο τοίχος μένει ακόμα εκεί

Ας έβλεπα μια μικρή χαραμάδα

να ελπίζω πως θα γκρεμιστεί...

Πρέπει να ελπίζω; Τι θες να κάνω;

Πως να πάρω τέτοιες αποφάσεις μόνη;

Υποχωρώ ξεσπώντας πάνω μου

Και σιωπηλά σε παρακαλώ να μην με αφήσεις

Εσύ έλεγες πως κάτι περίεργο όμορφο συμβαίνει με μας

Και εγώ το νιώθω να υπάρχει ακόμα, χάνοντάς σε

Καβούκι

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2008

Νομίζω πως δεν έχει ξημερώσει άλλη τέτοια μέρα για εμάς. Έχω μια απέραντη θλίψη και ένα βάρος, πως τα πράγματα είναι δυσοίωνα. Και μου κάνει εντύπωση γιατί έτσι όπως τα λες σαν να θέλουμε τα ίδια, σαν στα ζητούμενα να μοιάζουμε. Δεν θέλω να στο πω, ίσως γιατί δεν μπορώ να το πιστέψω πως θέλεις αυτά.  Πάντα θεωρούσα πως τα δικά μου ζητούμενα είναι σπάνια. Πως τα απλά πράγματα που εγώ ήθελα απ' τον άλλο δεν υπάρχουν στην σημερινή εποχή. Και τόσο καιρό οι άνθρωποι και οι σχέσεις αυτό μου έδειξαν. Και έρχεσαι εσύ και σχεδόν με απορρίπτεις λέγοντας πως θέλεις τα ίδια που εγώ έλεγα πάντα αλλά βλέπεις να μην τα έχω. Με τρελαίνεις. Κάνω αυτοανάλυση ψάχνοντας να βρω πως γίνετε να μην τα έχω. Ειδικά όταν είναι τα κατεξοχήν χαρακτηριστικά μου. Αγάπη, αφοσίωση, στοργή και προστατευτικότατα γι' αυτούς που αγαπώ. Ίσως να μην τα έχεις δει αφού δεν με έχεις ζήσει. Μα τι λέω... πως γίνετε αυτά να μην τα βλέπει κάποιος σε μένα. Δεν γίνετε εκτός αν ηθελημένα τα προσπερνά. Το ξέρω πως απέναντι σου παλεύω με μένα. Προσπαθώ να δείξω σκληρή, ανεξάρτητη, αυτάρκης. Και λες πως με καταλαβαίνεις μα τελικά δεν ξέρω. Δεν καταλαβαίνεις την δική μου την μάσκα. Και εγώ δεν θα την κατεβάσω μέχρι να έχω στα χέρια μου κάτι χειροπιαστό. Μέχρι να νιώσω πως ανήκεις στους ανθρώπους μου. Απλοϊκά αναρωτιέμαι πως έμπλεξα μαζί σου. Εσύ οχυρωμένος από παντού και εγώ με γράμματα και λέξεις να φανερώνω κάθε μου σκέψη. Αναπόφευκτα θα ένιωθα εκτεθειμένη. Αναπόφευκτα θα φερόμουν σπασμωδικά προσπαθώντας να νιώσω πάλι ασφάλεια. Αυτό σημαίνει προσωπικός χώρος, ένα δικό μας μέρος στην σκέψη έστω. Και μετά το χτεσινό βράδυ νιώθω πως πρέπει να κλειστώ πάλι στο καβούκι μου. Δεν θα αρέσει σε κανένα γύρω μου. Θα αρχίσουν να λένε για ακεφιές, για στεναχώριες, για το πώς θέλουν να με ξαναδούν πάλι όπως παλιά αλλά νομίζω πως αυτή την φορά θα είναι λίγο πιο μόνιμο. Ήταν γερό πλήγμα το χτεσινό για μένα. Σου είπα πως καμιά φορά πιάνω πιο πολλά απ' ότι δείχνω, απ' ότι λέω ή σχολιάζω εκείνη την στιγμή. Και ναι κλαίω, καιρό είχα. Κάθομαι στο γραφείο πίσω απ' την οθόνη και τα μάτια δακρύζουν και ελπίζω να μην έρθει κανείς να μου μιλήσει και τα δει. Αν ισχύει ότι διαφέρεις απ' τους άλλους, αν η σκέψη σου καμιά φορά αγγίζει τόσο την δική μου, καταλαβαίνω γιατί είναι τόσο δύσκολα τα πράγματα για εμάς. Μα αν όλα αυτά είναι ακόμα ένα παιχνίδι που παίζει ένας άνθρωπος με μένα νομίζω πως δεν θα αντέξω, θα ευχόμουν να με λυπηθείς και να φύγεις. Πως κατάφερες να με φέρεις πάλι τόσο πίσω;  

Ανακριβής

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2008

Σου το πα πως δεν πρέπει να παίζεις με την καρδιά μου. Κοίτα τώρα πως τσάκισε; Κάθεται και κουβεντιάζει με μελαγχολικούς ήχους λες και δεν υπήρξαν ποτέ άλλοι. Ισορροπεί στην θλίψη που κρύβουν οι νότες και στο κενό της σκέψης. Όταν μιλάνε οι άλλοι για σένα, παύεις να σκέφτεσαι και αυτό είναι θεμιτό για τώρα. Είναι κατόρθωμα το ανούσιο κενό όταν προσπαθείς να προλάβεις το ξέσπασμα.

Είπα πως δεν θα ξαναγράψω. Είπα πως τέρμα για μένα. Θα είμαι ανακριβής γιατί έτσι νιώθω. Καλύτερα ανακριβής στα λόγια παρά στην καρδιά. Και γυρνάω εδώ σαν ξεχασμένο οδοιπόρο. Τελευταία λύση φυγής. Εδώ που λίγοι το ξέρουν και κανείς δεν έβγαλε ποτέ άκρη τι έλεγα.

Ψίθυροι οι σκέψεις μου και δεν θα φωνάξω. Δεν έχω την δύναμη, δεν θέλω να γυρίσουν να με δουν. Αν και θα θελα ένα φιλικό χάδι, έτσι για αλλαγή. Όχι λέξεις, όχι συμβουλές, όχι κρίσεις. Σιωπή και άγγιγμα να απαλύνει την θλίψη μου.

Όσα χαμόγελά και αν μου έριχνες αυτό δεν κατάφερες να το κάνεις. Ούτε θα καταφέρεις. Δεν αργεί ποτέ τόσο μια αθωωτική απόφαση. Αλλά δεν θέλω και να σε δικάσω... ίσως εμένα ως συνένοχο, ως ηθικό αυτουργό. Φτάσαμε ο μικρός να έχει πιο πολλές ευθύνες απ τον μεγάλο.

Ξέρω μόνο εγώ τα καταλαβαίνω αυτά. Ας είναι. Και πουθενά να μην βγάλουν βοηθά που τα λέω. Σε τι με ωφέλησε η σιωπή;                        

Μονόλογοι ΙΙ

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2008

Έστω λοιπόν ότι έχω αποφασίσει να σε αφήσω. Το παλεύω, κάνω κάποια πισωγυρίσματα, δοκιμάζω νέα πράγματα, διογκώνω τα παλιά, σιωπώ και μετά ξανά φωνάζω, προσπαθώ με όποιο τρόπο υπάρχει να μεταστρέψω μια κατάσταση. Την δική μου κατάσταση. Το κλίμα αηδιασμού και απαξίωσης. Την αίσθηση πως όλα γίνονται για να γίνονται και όλοι χώνουν την μύτη τους εκεί που δεν πρέπει μαζί με σένα.

Ξέρεις πως είναι όταν σε σένα όλα είναι οριακά και εμφανίζεται και κάποιος ακόμα που τραβάει το σχοινί; Σίγουρα ξέρεις. Θα το έχεις ζήσει μέσα στα όσα έχεις ζήσει στα χρόνια σου. Έτσι και εσύ την στιγμή που όλα με πιέζαν, και το ξέρες, διάλεξες να με αφήσεις να πέσω. Αναρωτιέμαι αν η ενσυναίσθηση κερδίζεται με τα χρόνια, με τις εμπειρίες; Αν ναι τότε εσύ δεν έχεις κερδίσει ακόμα σε αυτόν τον αγώνα. Δεν κατάλαβες πότε έπρεπε να είσαι εκεί και πότε να φεύγεις.

Σκέφτομαι τώρα πόσο δίκιο είχες όταν έλεγες πως δεν θες να είσαι φίλος. Δεν ήσουν, όση προδιάθεση και αν υπήρχε από το μέρος μου. Εντυπωσιασμοί κενοί, έξυπνες ατάκες, επιδείξεις καλαισθησίας και δημιουργικότητας και μετά; Μετά δεν έμεινε τίποτα να επιδείξεις ή πίστεψες πως δεν αξίζει αφού ο άλλος δεν τσιμπάει;

Αρχικά πίστευα πως είναι καπρίτσιο, άλλος ένας τρόπος εκβιασμού της κατάστασης, ένα μέσο πίεσης για να γίνει το δικό σου. Είχα τόσα στο κεφάλι μου που δεν υπήρχε περίπτωση να στραφώ στην δική σου απαιτητικότητα. Θέλω, θα ΄θελα, έτσι!

Δεν λέω πως θα 'ταν αλλιώς. Πως εσύ θα έπαιρνες ότι ήθελες και εγώ θα έπαιρνα ότι ήθελα. Αν δεν θέλουμε τα ίδια άλλωστε δεν θα γινόταν ποτέ αυτό. Αλλά γιατί έχω την αίσθηση πως δεν ήταν αυτά που θέλαμε τόσο διαφορετικά όσο παράταιρός ήταν ο χρόνος; Και σκέφτομαι πως όσο ανακριβής ήμουν εγώ στα λόγια μου άλλο τόσο ήσουν και εσύ. Με την στάση σου έδειξες τελικά πως ήταν συγκεκριμένες οι προσδοκίες σου και εσύ απόλυτος στο να τις εκπληρώσεις.

Και τώρα παγώνεις καταστάσεις ελπίζοντας να έρθουν πιο ευνοϊκές εποχές. Έστω λοιπόν ότι έχω αποφασίσει να σε αφήσω πίσω. Να γυρίσω την ωραιότατη πλάτη μου και να μην επιτρέψω να εισβάλλεις ξανά, να επιβάλλεις απαιτήσεις. Την πάτησες. Την πάτησα. Σε διαβάζω ανάμεσα στις λέξεις όπως με διαβάζεις και εσύ. Ίσως και αυτό να είναι το πρόβλημα.

Μονόλογοι Ι

Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2008

Ώρες ώρες νιώθω πως κοροϊδευόμαστε. Πόσο αναγκαίο είναι να κρύβεσαι πίσω από το δάκτυλό σου;

Μια καλή επικοινωνία είναι πάντα επιθυμητή. Αλλιώς γιατί να μιλάς εξαρχής με κάποιον; Και όταν μιλάς με κάποιον και περνάς καλά, κατανοητό να θες περισσότερα. Όταν ο άλλος όμως δεν θέλει τίποτα παραπάνω για τους δικούς του λόγους εσύ γιατί να επιμένεις; Δεν είναι αυτό καταπίεση της αυτοδιάθεσής του άλλου;

Λες «δεν αντέχω άλλο έτσι. Ή μου δίνεις αυτό που θέλω ή σταματάμε να περνάμε καλά μιλώντας». Εκβιασμοί που δεν βρίσκω γιατί γίνονται.

Υποθέτω άρχισε ο άλλος να σου γίνετε τόσο αναγκαία σκέψη που τρομάζεις και θες το παραπάνω. Περνάς από μια στάση λεωφορείου βλέπεις μια μελαχροινή και λες ότι μπορεί να είναι εκείνη. Ακούς ένα κομμάτι και την σκέφτεσαι. Αναρωτιέσαι τι χρώμα μάτια να έχει. Πως λέγεται αυτό; Λανθάνουσα αυταπάτη; Ονειροπόληση; Ψευδαίσθηση του έρωτα; Γιατί ισχύει ο έρωτας ουτοπικά.

Ερωτεύεσαι μια ιδέα που φυσικά υπάρχει μόνο στο μυαλό σου. Αν έχεις τον αυτοέλεγχο αφήνεσαι αλλά συχνά πυκνά τραβάς και δυο τρία χαστουκάκια στον εαυτό σου. Που πας ρε φίλε στα αγκάθια; Καψουρεύτηκες μια ανύπαρκτη και αυτό δεν διαφέρει σε τίποτα με το να καψουρεύεσαι μια αφίσα τσοντοπεριοδικού. Την μια την βλέπεις, την άλλη της διαβάζεις, την ακούς. Το κοινό τους ότι η συνολική ιδέα τους είναι μόνο στο μυαλό σου.

Και εσύ θυμώνεις γιατί; Επειδή άφησες τον εαυτό σου να παραμυθιάσει τον εαυτό σου; Τι σου φταίει η άλλη που από την αρχή είχε θέσει τα όριά της;

Και μετά ο μικρός σου εγωκεντρισμός ψάχνει να βρει τρόπους να καλύψεις το τομάρι σου. «Με έλκει η προσωπικότητά σου» αλήθεια αλλά όχι η μόνη. Σε γοητεύει το πνεύμα της και  θέλεις να γοητευτείς απόλυτα. Αλλά εκείνη σε μπλοκάρει, δεν αφήνει να αποκτήσει υπόσταση η φαντασίωσή σου.

Σκέφτεσαι πως μάλλον και εκείνη παρόμοιους λόγους θα έχει. Θα έχει φτάσει να σε σκέφτεται. Να φοβάται πως μπορεί να υπάρχει μέσα της και κάτι μεγαλύτερο από μια απλή ευχάριστή συζήτηση.

Σε νευριάζει που δεν το παραδέχεται, που είναι σαν όλους τους άλλους και κρύβει πράγματα. Γιατί να είναι σαν όλους τους άλλους; Στο μυαλό σου την έχεις πλάσει διαφορετικά, ατίθαση, ευθύ, θαρραλέα. Βέβαια καταλαβαίνεις ότι ό,τι πλάθει το μυαλό σου δεν είναι απαραίτητα και αλήθεια. Το καταλαβαίνεις, σωστά; Το δέχεσαι όμως; Και επειδή εσύ δεν το δέχεσαι καταστρέφεις τα πάντα.

Ίσως την επόμενη φορά που θα ξεκινήσεις κάτι να πάει όπως το φαντάζεσαι. Στο εύχομαι, αν και έτσι θα συνεχίσεις να κρύβεσαι πίσω από το δάκτυλό σου.

Τα αγάλματα

Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2008

Καμιά φορά την πιάνει το παράπονο

Γιατί να της το κάνει αυτό;

Ποια είναι η αιτία αυτής της μανίας του

Να καταστρέφει κάθε τι που χτίζεται

Να μην αφήνει τις νιφάδες να γίνουν καθρέφτης

Ψάχνει στον εαυτό της τους λόγους

Δεν μπορεί, κάτι θα έκανε

Ίσως είπε ή έπραξε κάτι και παρερμηνεύτηκε

Ίσως δεν έκανε κάτι που έπρεπε

Πόσα λάθη χωράνε στο άγνωστο;

Πάνω που άρχισε να ξεδιαλύνει μέσα της

Κάποιος πάτησε μια μεγάλη διαγραφή

Δεν προετοιμάστηκε γι' αυτό

Δεν το είδε να έρχεται μέσα από την πάχνη

Όπως τόσο καιρό δεν έβλεπε το απέναντι

Λογική η μονή θέαση

Παράλογη η απαίτηση για κατανόηση

Ούτε η ίδια δεν ξέρει τι εννοεί

Μπερδεύει τις λέξεις του με τις σκέψεις της

Μα μήπως και οι λέξεις είναι αληθινές;

Παγιδευμένος σε αυτό που κρύβει

Ποιος του είπε πως μόνο πληγώνεσαι;

Αντίδραση μόνη το ρίσκο ή η απόσυρση

Μα προτίμησε την ασφάλεια της επιστροφής

Καλύτερος ο πόνος που γνώρισε

Κόπηκε κάθε ηθελημένη συνάρτηση

Το χιόνι που έφτιαξε ανάμεσά τους καθρέφτη

Έλιωσε μαζί με την ελπίδα της

Και μένουν τα αγάλματα να κοιτούν

Το ένα στον Βορρά και το άλλο στο Νότο

Πριν και μετά

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2007

Σε θυμάμαι, με εκείνο το μπλουζάκι που μου άρεσε τόσο, να με κοιτάς.

Σε κοίταγα στα μάτια και πίστευα σε σένα.

Έλεγα «Αυτός είναι» και έκανα όνειρα για το υπέροχο του χαρακτήρα σου,

για τα όσα όμορφα μου χάριζες και την σιγουριά που ένιωθα κοντά σου.

Μ' αγαπούσες και το έβλεπα στα μάτια σου.

Τι ειρωνεία να παραβλέπουμε τις αλήθειες στον βωμό  της αγάπης.

Παραβλέπεις τα ενοχλητικά σχόλια, τις αντιπαθητικές συνήθειες,

την αδυναμία που κρύβει ο άλλος είτε γιατί δεν έχει «ψηθεί»

είτε γιατί απλά δεν μπορεί παραπάνω.

Ζούμε Ουτοπίες, πλάθουμε όνειρα, πιστεύουμε πως

μας δόθηκε ο παράδεισος και χάνουμε αυτόν που ήδη ζούμε.

Έτσι είναι όταν είσαι ερωτευμένος, βλέπεις στα μάτια του άλλου όλο τον κόσμο.

Ερμηνεύεις ένα βλέμμα σαν βέλος του έρωτα στην καρδιά

και ανοίγεσαι διάπλατα γιατί δεν υπάρχουν πια αντιστάσεις.

Δεν είσαι μεθυσμένος. Όταν μεθάς κάνεις αυτό που εσύ, και μόνο εσύ, θες.

Όταν ερωτεύεσαι κάνεις αυτό που πιστεύεις πως θέλει ο άλλος.

Και μετά σαν να ξυπνάς ξαφνικά. Βλέπεις όλα τα μικρά, τα αδύναμα, τα αντιπαθητικά.

Πως ανέχτηκες τόσα. Γιατί να υποχωρήσεις εκεί. Γιατί να μην μιλήσεις.

Κατηγορείς τον άλλο. Δείχνεις τον χειρότερό σου εαυτό.

Υποτιμάς εσένα, την νοημοσύνη, τα συναισθήματα.

Ανακαλύπτοντας πόσο μικρός ήταν ο άλλος γίνεσαι και εσύ μικρός.

Με ενοχλεί που συναντώ τόσο μικρούς γύρω μου.

Με ενοχλεί που καμιά φορά τους μοιάζω.

Αλλά τώρα, που για μια φορά είπα να αντιμετωπίσω το τέλος ώριμα και συνειδητοποιημένα.

Να μην αφεθώ σε κανένα πόνο, ενοχή και σκέψη να με παρασύρει 

υποφέρω για την μικροψυχία των άλλων.

Και λένε εμένα μετά ανώριμη...

Με κάνεις και χαμογελάω...

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2007

Γιατί εκτός από τους ανθρώπους που σε απογοητεύουν, υπάρχουν και αυτοί που μια τους μόνο ουσία σε κάνει να χαμογελάς ως τα αυτιά.

Τι δένει τους ανθρώπους;

Τι τους κάνει να νιώθουν τόσο κοντά;

Τι είναι αυτό που μιλάει κατευθείαν στην καρδιά;

Δεν θα πω ευχαριστώ.

Θα πω μόνο πως σου χρωστάω πολλά, σε είδος πάντα :)

Κενό...

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2007

Αν μπορούσα

τον χρόνο να

γυρίσω πίσω

ίσως να

διέσωζα

μερικά, ίσως

να μην είχα

ζήσει τόσα,

ίσως...

Δεν ξέρω αν

θα άλλαζα

κάτι, αυτή

την στιγμή

δεν ξέρω

τίποτα.

Δεν θέλω να ζω έτσι

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2007

Βιώνω έναν χωρισμό που ακόμα δεν ήρθε

Μέρα μαγική

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2007

Σήμερα που είναι τέτοια η μέρα θα 'θελα να ήμουνα εκεί

Δεν μου αρέσει ο συνωστισμός αλλά είναι γιορτινή η μέρα

Και ο ήλιος έχεις μια γλυκιά λάμψη που μου ζεσταίνει τα μάγουλα

Και η ατμόσφαιρα λίγο υγρή, λίγο χλιαρή, λίγο θαμπή

Με κάνει να θέλω να είμαι εκεί για να χαρώ το πρωινό αεράκι

Πίσω σου στο πεζοδρόμιο να περνάνε οι άνθρωποι χαρωποί

Και εσύ να αγναντεύεις την θάλασσα και τα καράβια ακίνητα

Σήμερα ούτε τσιγάρο ούτε καφέ έχω ανάγκη για να ξυπνήσω

Μου φτάνει μόνο μια σκέψη και μια εικόνα ονειρεμένη

Και χάνονται ήχοι και ενοχλήσεις, η ταχύτητα παγώνει

Και είμαι εκεί την πιο γιορτινή και ζεστή μέρα του χρόνου

Γιορτινή γιατί την νιώθεις στον αέρα και στα πρόσωπα τους

Και ζεστή γιατί ο ήλιος τέτοια μέρα πάντα με υπακούει

Μέρα μαγική λοιπόν σήμερα, για μένα, για σένα, για την ζωή μας

Εσύ...

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2007

Εσύ που λες πως ζεις εκεί

Να κάτσεις στα σκοτάδια

Μονάχος δίχως μια φωνή

Και με τα μάτια άδεια

Νομίζεις πως είναι ευχή

Να ζεις μόνος στο δάσος

Μα είν' κατάρα τρομερή

Να περπατάς μονάχος

Εσύ βαδίζεις σιωπηλά

Μα από μέσα ουρλιάζεις

Και θαρρείς πως είναι καλά

Τους φλύαρους να κράζεις

Δεν σου 'μοιασαν συνειδητά

Γιατί είδαν το φευγιό σου

Προτίμησαν στα φανερά

Να κάψουν τα φτερά σου

Εσύ νομίζεις πως μπορείς

Την ζήση σου να ορίσεις

Μα τα φτερα τα δανεικά

Να δω πως θα κερδίσεις

Πίσσα και πούπουλα θαρρώ

Σκεπάζουν το κορμί σου

Να δω σε πια σπηλιά τώρα πια

Θα κρύψεις την κραυγή σου

Εσύ που ξέρεις τα πολλά

Και ο νου σου κατεβάζει

Πόσα ακόμα «Εγώ»

Το «Εσύ» σου θα σκεπάζει;

Δεν λέω (ακριβώς) για σένα αλλα αποτέλεσες μεγάλη έμπνευση :Ρ

Μπορώ;

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2007

Έστειλα το μαύρο μου άλογο να σε πάρει. Τo βλέπεις που τρέχει;

Θα ανέβεις πάνω του και θα αποκοιμηθείς πάνω του μέχρι να φτάσει στον προορισμό του.

Ο λύκος σε περιμένει, νιώθει την μυρωδιά σου να πλησιάζει.

Θα γίνει ένα με σένα για να διώξει κάθε σύννεφό με το βλέμμα του.

Και ο αετός θα φτάσει να σταθεί δίπλα σου.

Nα 'τος προσγειώνεται τώρα στην ακροθαλασσιά σου.

Βλέπω από μακριά που έρχεσαι και σέρνεις από πίσω σου κεραυνούς.

Ευτυχώς που ο δράκος σου δεν τους φοβάται, αντίθετα μπορεί να τους στείλει από εκεί που 'ρθαν.

Μάντεψε τι σε περιμένει στην ακροθαλασσιά...

Αν ζούσα σε όνειρο...

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2007

Αν ζούσα σε όνειρο θα ήμουν εκεί, να φεύγω κλεφτά απ' την δουλειά

Να περνάς τα μεσημέρια να με πάρεις, να βγάζω εγώ βόλτα την μπουμπού

Εκεί που είμαι με μια φωνή να είσαι και εσύ

Δεν με στεναχωρεί η πραγματικότητα, απλά ζητώ άλλη που να ορίζω

Χωροχρονικές ανακατατάξεις, θεϊκές παρεμβάσεις, αυτοελεγχόμενα όρια

Να αλλάξω χρόνο, τόπο και συνθήκες

Και σκέφτομαι πως ίσως όνειρο, να είναι αυτό που πιστεύω πως υπάρχει

Η δική μου αντίληψη των πραγμάτων, που μοιάζει λίγο με την εικονική

Γιατί όνειρο με ελπίδα πάντα μπερδεύονται

Αν ζούσα σε όνειρο θα σταμάταγε ο χρόνος σε ένα ηλιοβασίλεμα

Όπου τα χρώματα παραμορφώνονται και εσύ αντέχεις να κοιτάξεις

Και εγώ σου δείχνω σχήματα στα σύννεφα...

Χτες μαζί με το Φεγγάρι που είδα να υψώνεται μες την μέρα

Είδα και ένα σύννεφο στο σχήμα του Βουνού σου και σε φώναξα

Και εσύ μου είπες μόνο για το Φεγγάρι...

Είναι σύμπτωση που την ίδια ώρα μιλάμε και οι δύο για όνειρα;

Μόνο που τα δικά σου έχουν ποτάμια και πουλιά να τιτιβίζουν

Και μένα έχουν μόνο ένα φιλικό πρόσωπο

Ψέμα! Έχουν ένα φιλικό πρόσωπο και όσα ονειρεύεσαι εσύ

Μόνο που τα πρόλαβα να στα κλέψω στο δικό μου όνειρο

Τώρα θα πληρώσεις διόδια για να μπεις

Θέλω να τρέξουμε...

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2007

Και μετά να σταθούμε...

Θα απέχω...

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2007

Όνειρα του υποσυνειδήτου εισχωρούν στο μυαλό

Δημιουργούν κήπους ανησυχίας πνίγοντας τους ήσυχους θάμνους μου

Και έκανα το λάθος να αρχίσω να ζητώ βοήθεια

Και τώρα ξένα πόδια πατάνε μέσα στον κήπο μου

Δεν ξερίζωσαν την ανησυχία, αλλά απειλούν τα μικρά άνθη

Με παγίδευσε ο εγωισμός μου και ζητώ παράλογα

Μα στο μόνο που κρατώ ιδιοκτησία είναι στον κήπο μου

Και αποφάσισα να απαγορεύσω την είσοδο

Και πρέπει να βγεις και εσύ και οι γαλότσες σου

Θα μείνω μόνη εκεί να ξεριζώσω κάθε ζιζάνιο

Θα υψώσω φράχτη ακόμα και για τις μέλισσες που με επισκέπτονταν

Και όσα θα συμβαίνουν εκεί θα είναι αθέατα στα μάτια

Ένα «μην ενοχλείτε» θα βλέπεις μόνο στην πόρτα

Και ένα φως κάτω από την χαραμάδα

Για σένα και για όλους θα απέχω, σιωπή θα απαντώ

Και η ισορροπία θα επανέλθει μόνο όταν βρω τον τρόπο

Να φτιάξω τον φράχτη μου τόσο χαμηλό ώστε να με βλέπουν

Μα τόσο ψηλό ώστε να μην τον περνούν

Μικρές προσωπικές συζητήσεις

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2007

Μιλώ πάντα με μένα σε αυτές τις προσωπικές συζητήσεις

Κάνω διαλόγους και διαφωνώ

Βάζω τρικλοποδιές στον εαυτό μου

Πέφτω σε μια μάχη που τίποτα δεν μπορεί να κρυφτεί

Πώς να κρυφτείς από σένα;

Δεν θέλω μόνο να λογομαχώ

Αν μπορούσα θα πιανόμουνα στα χέρια

Θα έριχνα μπουνιές, κλωτσιές

Σαν αυτήν που έριξα πριν λίγο στην ντουλάπα

Θα με χτύπαγα με τόσο μίσος&

Κάθομαι και αναρωτιέμαι γιατί

Γιατί πιστεύω πως εγώ φταίω

Εγώ με έφερα σε αυτήν την κατάσταση

Ακόμα χειρότερα εγώ την προκαλώ

Η υπέρτατη δύναμη στη ζωή μου είμαι εγώ

Και δεν μπορώ να μεταθέσω τις ευθύνες πουθενά

Ποια ανώτερη δύναμη με ορίζει πέρα από μένα;

Ίσως αν πήγαινα σε κάποιο ειδικό να έδινε τίτλο σε αυτό που είμαι

Μανιοκαταθλιπτική, διπολική, ψυχικά διαταραγμένη&

Με νοιάζει; Έχει σημασία να ξέρω πως λέγομαι;

Μόνη σημασία να ξέρω ποια είμαι.

Και όταν δεν ξέρεις ποιος είσαι, ξέρεις

Αυτό που δεν ξέρεις είναι το ποιος θα γίνεις ακολουθώντας αυτή την πορεία

Και όσοι σκέφτονται με προβολή το βλέπουν αυτό

Ένα κενό στο δρόμο τους, ένα κενό στην ύπαρξή τους

'Ένα λάκκο ακριβώς μπροστά από το επόμενο τους βήμα

Βωμολοχώντας

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2007

Μια λέξη μου έρχεται από το πρωί

Σκατά!

Σιχαμερή λέξη αλλά συμβολίζει όλα όσα νιώθω για την ζωή

Αν δεν κάνεις ότι γουστάρεις χωρίς να νοιάζεσαι για τους άλλους, δεν αξίζει

Μόνο ο εαυτός σου! Μόνο αυτός πρέπει να είναι το επίκεντρο.

Ψευτο-διλλήματα και ψευτο-ενοχές και ψευτο-ανασφάλειες!

Μόνο εσύ ρε φίλε αξίζεις και οι άλλοι να πάνε να απαυτωθούνε.

Όπως του έδωσες πάνω σου δικαιώματα, πάρ' τα και τρέξε!

Θα μείνεις μόνος σου; Ε και; Τι είναι προτιμότερο;

Μόνος με παρέα ή μόνος με ησυχία;

Πριν έκλαιγες γιατί δεν έβρισκες κανένα να σε καταλάβει

Τώρα κλαις που αυτός που βρήκες δεν σε καταλαβαίνει

Πριν δεν σε πίεζε κανείς, ήσουν ελεύθερος και ωραίος,

αλλά ώρες ώρες καταθλιπτικός

Τώρα σε πιέζει ο άλλος και είσαι μονίμως μελαγχολικός.

Χαμογελάς γιατί σ΄ αγαπά και κλαις γιατί σε πονά.

Σκατά αγάπη, σκατά οι σχέσεις, σκατά και η μοναξιά

Θες τόσο να τα γράψεις όλα στα γεννητικά σου όργανα

Να γυρίσεις την πλάτη άνιωθα και να δεις το μετά

Και βρίζεις σαν λιμενεργάτης, όχι ότι σου φταίνε και τίποτα οι άνθρωποι

Αλλά ξεσπάς βρίζοντάς σε από μέσα σου, μην πάνε και τα σκάγια αλλού.

Πόσο μαλάκας είσαι που έφτασες εδώ; Και περνιόσουν και για εξυπνοπούλι

Μαζί με την μύτη έκοψες και τα φτερά σου και κλάφ 'τα τώρα

Στο χέρι σου ήταν όλα και το ξέρεις.

Έχεις τον έλεγχο, έτσι δεν έλεγες; Ορίζω την ζωή μου

Ε έτσι όπως τα έκανες πάρε τώρα φαράσι και σκούπα να μαζέψεις τα κομμάτια

Πάρε και καμιά παρκετέζα γιατί πρέπει να φαίνεσαι και γυαλισμένος

Δεν έφτανε ο τόσος βούρκος που έπεσες πρέπει να μοιάζεις και με βιτρίνα

Γιατί όταν διαλέγεις αυτό το δρόμο, θέαμα για τους άλλους είσαι

Κούκλα που την ντύνουν αλλά πάντα έχει την ίδια απαθή στάση και έκφραση

Κοιτάχτε ρε έναν άνθρωπο, τέρας ευαισθησίας και καλλιέργειας

Που λέγαν όλοι ότι έπιανε χώμα και το έκανε χρυσάφι

Και τώρα πιάνει ασήμι και το κάνει σκατά.

Έ ρε καραγκιόζη που κατάντησες!

Ατενίζοντας το κενό

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2007

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο χάσιμο από αυτό που ζω

Σταθερή σε ένα παγκάκι

Μετέωρη μπροστά από μια νωχελική εικόνα

Αδύναμη να δημιουργήσω νοητές συνθέσεις

Απαθής σε αυτά που κάνω πράξεις τις υπόλοιπες στιγμές μου

Το θέλω αυτό το χάσιμο

Είναι το μικρό μου δωμάτιο πανικού

Το μαγικό παράθυρο που όταν βγαίνω από εκεί εξαφανίζομαι

Και το βλέπω μόνο εγώ

Το ορίζω, το εμφανίζω, το εξαφανίζω, το ζωγραφίζω με όποια εικόνα θέλω

Εκεί με το βλέμμα στο κενό ξεκουράζω την σκέψη

Μου φτάνει ένα μόνο δευτερόλεπτο

Τόσο μου αφήνει η λογική

Μετά ξαναρχίζει η άνοδος προς την πραγματικότητα

Ύστερα αρχίζει η κάθοδος προς την ζωή

Κατάληξη

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2007

Νιώθω χαμένη μακριά σου

Αναστενάζω δίχως τελειωμό και ψάχνω να βρω γιατί

Δεν σε έχω, αυτή είναι η μόνη αλήθεια

Και δεν θα σε έχω, αυτή είναι η μόνη ελπίδα

Να μπορέσω να συνεχίσω ήρεμη

Αγνοώντας το τι έχασα ή τι θα μπορούσα να 'χω

Ξεχνώντας όλες αυτές τις σκέψεις του «Μπορεί»

Ψάχνοντας να βρω στιγμές που θα άλλαζαν την ροή    

Που δεν θα έφερναν σε αυτό το σημείο απόγνωσης

Έρχεται στο μυαλό η λέξη «Σ' αγαπάω»

Και πιάνω τους κροτάφους μου πιέζοντας την σκέψη

Εικονική πραγματικότητα το συναίσθημα

Νιώθεις την σκέψη έντονη και την παρεξηγείς

Ή μπορεί και εκείνη να σε παρασύρει σε ψευτιές

Αγάπη πάντως δεν είναι, είναι κάτι ανώτερο

Κάτι τόσο ισχυρό που δεν το έλεγξα ποτέ

Δεν το υπέταξα ποτέ και δεν το πολέμησα.

Πρέπει να υπερασπιστώ εμένα αλλά δε ξέρω το καλό μου

Είσαι εσύ ή είμαι εγώ, είμαστε μαζί ή είμαι μόνη;

Περιηγούμαι με σκυφτό το κεφάλι γεμάτο σκέψεις

Ελπίζω να με βρει καμιά αδέσποτη σφαίρα

Να καρφωθεί στο μυαλό ή στην καρδιά που άχρηστα γινήκαν

Έρμαιο με κατέληξα, να ψάχνω για μιαν άκρη

Τα παραμύθια δεν είναι αλήθεια

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2007

Λες συνέχεια το πόσο μ΄ αγαπάς και μου ζητάς το ίδιο

Και δεν με ενοχλούσε μέχρι που κατάλαβα γιατί το λες

Προσπαθείς να δημιουργήσεις ένα κλίμα απαράμιλλης αγάπης

Να γίνει η φράση αυτή βίωμα όπως οι ευχές που θέλουμε

Το ξέρω πως το νιώθεις, όπως και εγώ καθώς το λέω

Αλλά τις φράσεις αυτές τις νιώθεις καλύτερα βιώνοντας τες

Η επανάληψη τους φθορά μόνο επιφέρει και ερωτήματα.

Θυμάμαι όταν περάσαμε την κρίση μας πως δεν ήθελα να την πω

Την ένιωθα ακόμα αλλά η κίνηση της αποκάλυψης με κόμπιαζε

Σκιαζόταν το συναίσθημα από αλλά μαύρα σύννεφα και σκέψεις

Και εσύ για μέρες δεν την ένιωθες, φαινόταν στην καμπύλη των φρυδιών σου

Και ξαφνικά μετά άρχισες το ίδιο παιχνίδι, δηλώσεις και ερωτήσεις

Μου φάνηκε εντελώς υποκριτικό, πόναγα ακόμα από την κρίση

Πόναγα για όλα αυτά που συνειδητοποιούσα και έβλεπα ξεκάθαρα

Δεν είμαστε φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο, δεν είμαστε για πάντα

Αλλά είμαστε έστω για τώρα και γι' αυτό μένω εδώ.

Και δεν είναι ότι δεν σε αγαπάω ή ότι δεν θα σε αγαπώ για πάντα

Είναι που κάποια στιγμή θα θελήσω όλα αυτά που τώρα δεν έχω

Όλα αυτά που εσύ δεν έχεις και δεν πρόκειται να φτάσεις

Στο λέω αυτό με απίστευτη γλυκύτητα, δεν το κάνω για να σε πληγώσω

Θα πόναγα διπλά τότε, όπως ξέρω πως θα πονέσω και όταν έρθει η ώρα

Νομίζω αργεί, και αυτό είναι υπέρ σου και ας μην πιστεύεις στις αλλαγές

Όσο μένω δίπλα σου ελπίζω σε ένα θαύμα, μόνο τότε θα βγω λάθος

Μόνο τότε θα είμαστε ευτυχισμένοι όλοι και θα γίνουμε παραμύθι

Να κλέψει το αγόρι το κορίτσι και να ζήσουνε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα

Ανθρώπινο προσάναμμα

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2007

Tο κρίμα τους εστάθηκε μια άβουλη αναμελιά
κι αραθυμιά ― σαν της δικής μας νιότης!
μα η 'Αγια η Φωτιά, μια πόσβυσε, δεν την ανάβει πλια
ανθρώπινο προσάναμμα ή πυροδότης.

Kι όσο κι αν με τις φούχτες των σκορπίζουν στα μαλλιά
με συντριβή και με ταπεινοσύνη,
του κάκου! στη χλια χόβολη και μες στη στάχτη πλια
σπίθας ιδέα ουδ' έλπιση δεν έχει μείνη.

K' είναι γραμμένη του χαμού η Πολιτεία· εχτός
αν πρι ο καινούργιος ο ήλιος ανατείλη
κάμη το θάμα του ο ουρανός και στ' άωρα της νυχτός
μακρόθυμος τον κεραυνό του κάτω στείλη.

Kι αν είν και πέση απάνω τους, ας πέση! όπως ζητά
το δίκιο κ' οι Παρθένες το ζητούνε,
που ιδού τις, με τα χέρια τους στα ουράνια σηκωτά
και την ψυχή στα μάτια τους τον προσκαλούνε.

Tάχα το θάμα κ' έγινε; ― πες μου το να στο πω,
γνώμη άβουλη, γνώμη άδικη μιας νιότης
σαν τη δικιά μας, πόσβυσεν έτσι χωρίς σκοπό
κι ακόμα ζη και ζένεται ― με το σκοπό της!

απόσπασμα από τις Εστιάδες του Ιωάννη Γρυπάρη

Ας πάει στο καλό!

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2007

Δεν παίρνεις πια, δεν παίρνεις πια
να πεις πως μ' αγαπάς
Δεν παίρνεις πια να δεις
αν ζω ή αν χώρια σου πεθαίνω
Κι εγώ σωπαίνω στο καλώδιο του ΟΤΕ
και στο ποτέ σου απαντώ
και περιμένω διαρκώς

Δεν παίρνεις πια , δεν παίρνεις πια
από τη Σαλονίκη
στη μαύρη Αθήνα να με βρει
η μακρινή φωνή σου
κι εγώ μαζί σου να μιλώ
ώσπου ο ύπνος να με πάρει
στο μαξιλάρι με το τηλέφωνο ανοικτό
Δεν παίρνεις πια, δεν τηλεφωνείς
Πάει καιρός να με θυμηθείς
Έτσι κι εγώ θα το ξεριζώσω
κι ας πάει στο καλό

Στίχοι-Μουσική: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Χτυπάει πάντα στο ευαίσθητο σημείο μου

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2007

Το ξέρω πως όλα βρίσκουν τρόπο να ξεπέρνιουνται αλλά δεν με παρηγορεί

Τον πόνο που νιώθω εδώ και τόσο καιρό, δεν κατάφερα να τον κάνω φίλο

Του πατάω το κεφάλι κάτω, βάζω δύναμη και ορμή  μπας και βυθιστεί

λες και αν αντέξω πιότερα από κείνον  θα πνιγεί στην θάλασσα μέσα μου

Το στομάχι μου πάλετε σε τρελούς αφρικανικούς ρυθμούς

Μου το 'χε πει εκείνος ο αφρομάγουλος γιατρός ότι πρέπει να προσέχω

Τότε όμως δεν σκεφτόμουν έτσι, δεν φανταζόμουν το μέλλον μου

Κρίσεις εφηβικές με είχαν συνεπάρει και με είχαν κάνει έρμαιο τους

Και πίστευα βαθιά πως κουβάλαγα στις πλάτες μου τον κόσμο όλο

Γιατί κουβάλαγα τον δικό μου βυθισμένο κόσμο και τα δικά μου βάσανα

Διάβασα κάπου πως σαν τις δικές σου έννοιες δεν υπάρχουν αλλά βαρίδια

Και κάποια στιγμή ο καιρός πέρασε και τα βαρίδια ελάφρυναν ωσάν να χάθηκαν

Και μαζί με το μυαλό τα ξέχασε και το στομάχι αναρρώνοντας

Και 'λεγα για πάντα σώθηκα, γιατί σαν κείνα τα χρόνια δε θα ξανάρθουν

Ήρθε η ώρα όμως που η κοπέλα έπρεπε να αποφασίσει να μεγαλώσει

Ξέχασε παλιούς πόνους και θυμόταν μόνο χαρά και ευτυχία

Και για λίγο ήταν όντως το πιο ευτυχισμένο και πλήρες πλάσμα του κόσμου

Είχε για λίγο τις αυταπάτες που έχουν οι χαζοί και οι αθώοι

Και μες την άγνοια κινδύνου της «έπεσε στα βαθιά» όπως της έλεγαν όλοι

Όσο πάλευε τους άλλους άντεχε, το χαμόγελο της επιλογής της ήταν εκεί

Και όσο δεν πίστευαν όλοι οι άλλοι πίστευε εκείνη και συνέχιζε

Το πιο ωραίο πράγμα είναι να παλεύεις νιώθοντας την ανάσα του πλάι σου

Και το πιο θλιβερό να παλεύεις νιώθοντας την ανάσα του απέναντι σου

Και είναι τότε που οι πόνοι γυρνούν γιατί μην γελιέσαι δεν σε ξέχασαν

Είναι σαν το τραύμα που πονά όταν οι καιροί αλλάζουν

Μόνο που αυτό το τραύμα δε σε πονά απλά αλλά ξανανοίγει χύνοντας χολή

Και αυτός ο πόνος μπορεί πραγματικά να σε σκοτώσει και το ξέρεις

Ίσως γι' αυτό χτες μέσα στο μεθύσι της στιγμής να το ευχήθηκες ξανά

δεν φταίγαν τα μαβιά σύννεφα πάνω από τους βράχους και το γλυκό νάμα

δεν φταίγαν οι σκέψεις στο κεφάλι σου που κάνουν και στο στομάχι σου κύκλους

δεν έφταιγε ο στίχος που μίλαγε για μοναξιά εντός μου και για χρόνια παλιά

έφταιγε ο πόνος αυτός που εμφανίζεται όταν τα όρια έχουν εξαντληθεί

Χιλιάδες καμπανάκια βαράνε μπας και ξυπνήσουν το θολωμένο μυαλό

και οι σουβλιές προκαλούν την δράση εκεί που είχε αποφασιστεί μούδιασμα

Έμαθες να καταπίνεις τόσα πράγματα και εκείνα κατέληξαν αχώνευτα

Και τώρα χιλιάδες χέρια οι αντοχές σου ξεσκίζουν να σωθούν απ' την φυλακή τους

Ο φύλακας των κοπαδιών

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2007

Είμ ' ένας φύλακας κοπαδιών.

Το κοπάδι είν' οι σκέψεις μου

κι οι σκέψεις μου είν' όλες αισθήσεις.

Σκέφτομαι με τα μάτια και τ' αυτιά

και με τα χέρια και τα πόδια

και με τη μύτη και το στόμα.

Να σκέφτεσαι ένα λουλούδι σημαίνει να το βλέπεις και να το μυρίζεις.

Να τρως ένα φρούτο σημαίνει να γνωρίζεις την αίσθησή του.

Γι αυτό, σαν μια μέρα όλο ζέστη

νιώθω θλιμμένος που την απολαμβάνω τόσο

κι απλώνομαι παράμερα και πάνω στα χορτάρια

και κλείνω τα μάτια ολόζεστα,

νιώθω το κορμί μου ολάκερο να 'χει αναποδογυρίσει στην πραγματικότητα,

ξέρω την αλήθεια κι είμ' ευτυχισμένος.

Φερνάντο Πεσσόα

Οι λέξεις του τέλους

Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2007

Πέταξαν όλα τα πουλιά μέσα από τα κλαριά μου

οι άδειες φωλιές ξεραίνονται καθώς το δάκρυ

άκρη άκρη εκεί στο μάγουλο

έφυγε κι ο ζωγράφος τούτου εδώ του πίνακα που κατοικώ

έτσι καθώς η αράχνη

έτσι καθώς μια μεταμέλεια

Τι ζωγραφίζει τι να ζωγραφίζει.   Ίσως τη νεότητα

Και τις ευτυχισμένες χώρες τους ανθρώπους που

Φοβάμαι τόσο οι μέρες τους στις μέρες μου μη μοιάσουνε μια μέρα

Τι ζωγραφίζει εκείνος που στα πράγματα τα χρώματά τους τα καινούργια δίνει

Ίσως εσάς παιδιά ωραία παιδιά καθώς κι εμείς ση δυστυχία ταγμένα

Που αφήνετε μέσα από τα δάχτυλά σας να κυλά ο καιρός ης ηδονής

Πεισματικά πιστά στο ρόλο των προσώπων σας τον άψογο

Πώς χάνονται όλα μέσα μου όλα σβήνουν

Εκτός απ' τη σκληρή ηδονή μετά πολύ

Που έχει φύγει

Απόσπασμα "Οι λέξεις του τέλους" - Λουί 'Aραγκον

Ποια διέξοδος;

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2007

Πονάει η σκέψη μου από την αλόγιστη κατάχρηση

Δεν γίνετε όμως να ζει κανείς γεμάτα χωρίς να σκέφτεται

Και αν δεν ξέρω για τον κανένα, ξέρω για εμένα την μονάχη

Εγώ δεν ζω χωρίς να σκέφτομαι, παλέψω με σκέψεις και εικόνες

Και αλλάζουν οι τρόποι που σκέφτομαι και αυτοί που ενεργώ

Και μια κυριαρχούνται από την λογική, και ακούνε τα γεγονότα

Και μια αποδυναμώνονται από το συναίσθημα, και με τραβούν

Και κάνει μάχη εντός μου η κάθε πλευρά, παλεύοντας το δίκιο της

Η πολυσχιδής σκέψη κρύβει παράνοια άραγε; Πες μου!

Δεν θα με ενοχλούσε να ήμουν τρελή σαν κάποιον που ξέρω

Αρκεί να 'ταν η τρέλα μου είναι ορθολογικά δομημένη

Μια θολούρα με πραγματικές εικόνες και ζωντανά συναισθήματα

Και αυτό το καταραμένο συναίσθημα-δολοφόνος

Τι ζητάει συνέχεια και μου ρίχνει μαχαιριές σε όλο μου το κορμί;

Φταίω εγώ άφησα να εισχωρήσει από νωρίς στη ζωή μου

Του έδωσα δικαιώματα, βήμα να κραυγάζει και να αποφασίζει

Έχω δέσει την καρδιά μου με κόκκινες κορδέλες

Και από αφέλεια μάλλον μοίρασα τις άκρες της σε όλους

Και τώρα όποιος θέλει κάτι από μένα απλά την τραβάει

Δεν κουδουνίζει μόνο βουβές κραυγές βγάζει απ'το ξάφνιασμα

Λέω πως μ' αγαπάω, λέω πως με υπολογίζω

Και πάλι επιλέγω τον δύσκολο για μένα δρόμο

Τον δρόμο του πόνου και της δοκιμασίας, να νιώσω ζωντανή

Δείγμα μαζοχισμού η όλη μου πορεία, ανάξια να μιμηθεί

Θα φταίνε οι επιλογές που πήρα στην ζωή μου

Διάλεξα να αφήνω ανοιχτή την πόρτα ώστε να μην χάσω τίποτα

Γιατί ήξερα πως θα έχω την δύναμη να βγω από το παράθυρο

Δεν υπολόγισα την ικανότητα των άλλων να σφραγίζουν διεξόδους

Χωρίς να είμαστε τίποτ' άλλο παρά μόνο άνθρωποι

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2007

Χωρίς να είμαστε τίποτ' άλλο παρά μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσ' απ' τα δέντρα

Φοβισμένοι, αφήνοντας τις λέξεις μας να είναι τρυφερές

Από φόβο μήπως ξυπνήσουμε τις κουρούνες,

Από φόβο μήπως έρθουμε

Αθόρυβα μέσα σ' έναν κόσμο φτερών και κραυγών.

Αν ήμασταν παιδιά, ίσως να σκαρφαλώναμε,

Θα πιάναμε τις κουρούνες να κοιμούνται, και δεν θα σπάγαμε ούτε κλαράκι,

Και, μετά το μαλακό ανέβασμα,

Θα τινάζαμε τα κεφάλια μας πιο πάνω απ' τα κλαριά

Για να θαυμάσουμε την τελειότητα των άστρων.

Πέρα απ' τη σύγχυση, όπως συμβαίνει συνήθως,

Και τον θαυμασμό για όσα ο άνθρωπος γνωρίζει,

Πέρα απ' το χάος θα 'ρχόταν η μακαριότητα.

Αυτό, τότε, είναι ομορφιά, είπαμε,

Παιδιά που με θαυμασμό κοιτάζουν τ' αστέρια,

Είναι ο σκοπός και το τέλος.

Χωρίς να είμαστε τίποτ' άλλο παρά μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσ' απ' τα δέντρα.

Τόμας Ντύλαν

Αντί εξομολόγησης

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2007

Ξέρεις τι σημαίνει ο όρος εξαφάνιση;

Από όλους και όλα!

Έχω ένα φίλο που λέει ότι το έκανε,

όταν ήταν πιο νέος,

όταν δεν τον ήξερα ακόμα.

Ίσως πρέπει να του ζητήσω συμβουλή.

Ίσως πρέπει να ακούσω πως ένιωσε όταν το έκανε.

Μου έλεγε πως νιώθει ακόμα την ανάγκη να το κάνει,

μα τώρα πια δεν τον παίρνει να καταστρέψει τα πάντα.

Ήθελε πράγματα και δεν πέτυχε ούτε τα μισά.

Σκεφτόταν τι πρέπει να κάνει μέχρι τα 30,

αλλά 2 χρόνια πριν και δεν έχει κάνει τίποτα.

Εγώ πάλι ποτέ δεν είχα σχέδια,

αλλά πάντα πετύχαινα υπέροχα και μεγάλα πράγματα.

Το αναγνωρίζω έχω κάνει πολλά,

έχω επιτύχει περισσότερα

Τι θα καταστρέψει άραγε η φυγή μου;

Αν μια σχέση αξίζει διασώζεται.

Αν κάποιος είναι άξιος βρίσκει άλλη δουλειά.

Αν δεν σε έχουν πάρει τα χρόνια,

μπορείς πάλι να ξεκινήσεις απ το μηδέν.

Παλεύω για πρώτη ίσως φορά να χτίσω κάτι.

Πώς να καταλάβω αν τα θεμέλια είναι στέρεα;

Πρώτη φορά  μαθαίνω για δομικά υλικά.

Πώς να ξέρω αν ακολουθώ τις προβλεπόμενες γραμμές;

Πρώτη φορά βάζω τον εαυτό μου να κάνει σχέδια.

Και αυτός ο άτιμος αντιδρά.

Πως λένε όταν ο άνθρωπος σχεδιάζει ο Θεός γελά;

Σε μένα ο ένας μου εαυτός προσπαθεί.

ο άλλος γελά ειρωνικά λες και ξέρει κάτι που δεν ξέρω.

Βασιζόμουν παλιά πολύ σε αυτόν τον άλλο εαυτό.

Τότε δεν με γέλασε, ακόμα και όταν τα σημεία λέγαν άλλα.

Δεν είναι κριτήριο αυτό το ξέρω.

Αλλά δεν έχω πια κριτήρια, έπαψα να βλέπω την ζωή μου.

Απέχω, γιατί πονά οποιαδήποτε λύση.

Πονά που ότι και αν γίνει,

δεν θα αποδειχθεί ποτέ αν ήταν το καλύτερο.

Έτσι δεν είναι στις μεγάλες αποφάσεις;

Ελπίζεις ότι παίρνονται για καλό,

αλλά... δεν μαθαίνεις ποτέ!

Θυμάσαι;

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2007

Δεν είν' αλήθεια
πως άνοιξε η πόρτα
και μπήκε στο σκοτάδι
του κήπου η ευωδιά
απ'τα υγρά τα χόρτα

Δεν ειν' αλήθεια
στο άβατο αυτό
που έσβηνε η ζωή μου
πως άναψε στα χείλια
κρυφό φιλί καυτό

Μαλλιά βρεγμένα
δάχτυλα μπλεγμένα
το φως που ξημερώνει
η αγάπη που λυτρώνει
στη θάλασσα, να κρυφτούμε στη θάλασσα
να χαθούμε στη θάλασσα μαζί

Δεν είν' αλήθεια
πως είδαμε τ' αστέρια
μαζί με το φεγγάρι
να κρέμονται γλυκά
απ'των κλαδιών τα χέρια

Κι αν είν' αλήθεια
πως ήρθε καλοκαίρι
ο ήλιος ο ζεστός
μας πήρε μια για πάντα
απ' της βροχής τα μέρη

Μαλλιά βρεγμένα
δάχτυλα μπλεγμένα
το φως που ξημερώνει
η αγάπη που λυτρώνει
στη θάλασσα, να κρυφτούμε στη θάλασσα
να χαθούμε στη θάλασσα μαζί

'Αβατο (στίχοι-μουσική: Γ.Ανδρέου)

Τα μαύρα σύννεφα σε μία γωνιά μαζεύω

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2007

Για δες ξημέρωσε ξανά
γεννάει φως η σκοτεινιά
κοίτα τα μάτια της ανοίγουν και φωτίζουν 
κι όλες οι θάλασσες γλυκό νερό γεμίζουν

Για δες ξημέρωσε ξανά 
ο ήλιος σβήνει τα παλιά
το μάτι κλείνει η αλήθεια στον χειμώνα
καινούρια όνειρα φυτρώνουνε στο χώμα
για δες ξημέρωσε ξανά.

Ο δρόμος ανοιχτός για να περάσεις 
γλυκαίνει ο καιρός.
Καινούριος ουρανός για να πετάξεις
κυλάει ο ποταμός.

για δες ξημέρωσε ξανά
οι σκέψεις τρέχουν σαν παιδιά
κι αν ξεθωριάζουνε οι νότες στο τραγούδι
με χίλια χρώματα γεννιέται ένα λουλούδι.

για δες ξημέρωσε ξανά
όλα τα βλέπω καθαρά
τα μαύρα σύννεφα σε μία γωνιά μαζεύω 
κι απ' το μπαλκόνι τους τον κόσμο αγναντεύω
για δες ξημέρωσε ξανά.

Ξημέρωσε ξανά (στίχοι-μουσική: Κ.Τηλαβερίδης)

Απουσία

Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2007

Ώρες ώρες σκεφτόμαστε που να είναι ο άλλος και τι να κάνει. Και μελαγχολούμε γιατί δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε άμεσα και να λύσουμε την απορία μας και να χαμογελάμε με βεβαιότητα. Μακάρι να μπορούσα να μοιράστω μαζί σας την γλυκιά μελωδία του τραγουδιού. Για την ώρα μοιράζομαι τους στίχους του και σκέφτομαι κάποια καστανα μάτια. Ελπίζω να είναι καλά, αν και έχω κάποιες μικρές αμφιβολίες (πες το διαίσθηση).

Γυρίζω σπίτι μοναχός
άλλη μια νύχτα
μια καληνύχτα γυρεύω ο φτωχός
Ξεθεωμένος απ΄τα ψέματα
τα ζάρια και καπνούς
όλα τ' αδέσποτα ρωτώ
μήπως σε είδαν
Πού να σε βρω

Της αγάπης την ουσία
τη μετρώ στην απουσία
κι όλο γίνομαι κομμάτια
πράσινα γλυκά μου μάτια

Όσα κι αν ήξερα
τα ξέχασα κοντά σου
και τη ματιά σου εχω μόνο φυλαχτό
Μ' ενα χαμόγελο
τα σύννεφα σκορπίζεις
και με φωτίζεις μ'ενα φως αληθινό
Αληθινό

Της αγάπης την ουσία
τη μετρώ στην απουσία
κι όλο γίνομαι κομμάτια
πράσινα γλυκά μου μάτια

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας (Στίχοι - Μουσική: Μιλτιάδης Πασχαλίδης)

Λίγα θα πω

Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2007

Πως γίνετε να μην φεύγει η συνήθεια της σκέψης; Δεν είμαι σπίτι ούτε μια ώρα, και το πρώτο που έκανα ήταν να δω αν μια σκέψη μου επιβεβαιώθηκε. Δεν θα πω τι έγινε, θα πω όμως ότι ο χρόνος δείχνει πάντα την αλήθεια. Τι να περιμένουμε και σε τι να ελπίζουμε; Είμαστε μόνοι όσο και αν πιστεύουμε το αντίθετο.

Πονά η σκέψη η ευφυής

Κι όμως κλαις όταν δεν σ' ακούει κανείς

Δεν τολμάς να πεις τι ζεις

Στο στέρησε η απουσία της λογικής

Παγίδα η ελπίδα

Παγίδα και η γλυκιά αυταπάτη

Όλα περνούν

Χάνονται όλα, αδυναμούν όλα

Λόγια, αναμνήσεις

Λέξεις με διπλά νοήματα ονείρου

Φράσεις ειπωμένες

Χωρίς σκοπό και στόχο-άστοχο

Μια ανάσα ξεφεύγει

Νιώθω την απουσία της σκέψης

Τα μάτια υγρά

Όπως νιώθω και την παρουσία της

Δεν θα λείψω

Μια σκέψη στάθηκε για λίγο

Δεν έλειψα

Όπως τα σύννεφα άλλαξε η μορφή της

Μελαγχολία

Κακώς γυρίζουμε στα ίδια

Επιστροφή

Ποτέ δεν βρίσκουμε αυτό που χάσαμε

Και εσύ σιωπάς

Και εγώ δακρύζω...

Η ψυχή μου

Κυριακή, 19 Αυγούστου 2007

Παλιό η ψυχή μου γράμμα είναι κι εγράφη
σε μια παρθένα ωραία -- ευγενική
παρθένα -- που για λύπη ερωτική
το μοναστήρι εδιάλεξεν, ετάφη.

Τι τώρα κι αν ασπρίζουνε οι κροτάφοι;
Το τότε κι αν η μοίρα ήταν κακή;
Ένα συρτάρι εβένινον εκεί
των αναμνήσεων κρύβει το χρυσάφι.

Την ώρα που γεμίζουν ίσκιο οι θόλοι,
καθισμένη σε πέτρα το κοιτά,
το σφίγγει στα ωχρά χέρια κλαίοντας όλη.

Έπειτα, ενώ, με βλέφαρα κλειστά,
το φευγαλέο της όραμα κρατά,
σηκώνεται και πάει στο περιβόλι.

Με τον καιρό που πρόσχαρη ήταν νέα
-- αλίμονο! -- για να αναμετρηθεί,
για να 'βρει ένα σκοτάδι πιο βαθύ,
σέρνεται προς την πένθιμη αλέα.

Βαριά στη ζωή της έπεσε η αυλαία
κει δεν μπορεί καλά να θυμηθεί.
Το χείλος, μόνο ξέρει, δεν ανθεί,
δεν είναι πια τα μάτια της ωραία.

Κι όπως τα δέντρα ολόγυρα σιωπούν,
έτσι ποτέ για εκείνον που τη χάνει,
ποτέ δε θα 'ρθουν άνθρωποι να πουν.

Αχ, μήτε τ' όνομά του εδώ δε φτάνει!
Να ζει; Και πάντα ναν τον αγαπούν;
Μην έχει τάχα -- σαν αυτή -- πεθάνει;

Είσαι, ψυχή μου, η κόρη που τη σβήνει
ολοένα κάποιος έρωτας πικρός,
που λησμονήθηκε κοιτώντας προς
τα περασμένα, κι έτσι θ' απομείνει.

Κατάμονη σε μι' άκρη, όπως εκείνη,
σε παρατούν ο κόσμος, ο καιρός.
Ένας ακόμη θα 'σουνα νεκρός,
αν οι νεκροί δεν είχαν τη γαλήνη.

Σαν αδερφούλα η κόρη αυτή σου μοιάζει
που γέρνει, συλλογίζεται και αργεί
χαμένην ευτυχία να νοσταλγεί.

Δικό σου λέω, ψυχή μου, είναι μαράζι
όσα, το βράδυ, δάκρυα, την αυγή,
στα ρόδα κατεβαίνει και μοιράζει.

Υπάρχει λόγος...

Για λίγο...

Σάββατο, 11 Αυγούστου 2007

Πτήση 02

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2007

Μαθαίνω να πετώ
Ψηλά στον ουρανό
Πέφτω απ' το γκρεμό
Ανοίγω τα φτερά μου
Και ξεκινώ

Πέφτω στο νερό
Και σε βράχο απόμερο
Γλάρους συναντώ
Ανοίγω τα φτερά μου
Και μαζί τους πετώ

Ήρθες από μακριά
Αστέρι του βοριά
Στου ποταμού τα νερά
Λάμπει η λευκή σου ομορφιά

Αστέρι μου βορινό
Μου φέγγεις όταν πετώ
Ανοίγω τα φτερά
Και με το φως σου πετώ

Κοιτάζω από ψηλά
Πόλεις και χωριά
Ψάχνω να σε βρω
Ανοίγω τα φτερά μου
Και ξεκινώ

(Μουσική/Στίχοι: Κώστας Λεμονίδης)

Γράμμα σε ένα στενό φίλο - Μελένιο πανοφώρι

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2007

Παρακάτω παραθέτω κάποια κομμάτια από τις δουλειές της Μαρία Θανοπούλου που μου θυμίζουν κάτι.

Τα εναποθέτω στην δική σας σκέψη, να βρείτε κρυμμένες εικόνες και κρυμμένα αρώματα.

Καλημέρα!

Γράμμα σε ένα στενό μου φίλο

Αγαπημένε μου φίλε Υλάγκ, επισκέφτηκα το μουσείο των Νεοελλήνων στις ψηλές κορφές της Πίνδου. Φόρεσα στα πόδια μου πτερωτά σανδάλια που αποσπούν την κούραση από το μυαλό. Είναι τελευταία τεχνολογία, της αξίας της στιγμής. Δεν έχουν έκπτωση και τ' αγοράζεις μόνο μετρητοίς. Πληροφορήθηκες πως το δευτερόλεπτο απέκτησε δαιμονισμένη αξία; Ναι,για ακόμη μία φορά κατάλαβα, πως αξίζει να ζούμε, έστω με κουρελιασμένα ρούχα, σε μία σκηνή, που κάθε τόσο την παίρνει ο αέρας, χωρίς τροφή, παρά μόνο με λίγες ρίζες γιασεμιού, πασπαλισμένες με μισό δάκτυλο κανέλλας, λίγη ανάσα άχνη ζάχαρη και κόκκους από μέλι. Ξέρεις, τα πιο πολλά αγάλματα παρίσταναν γυναίκες. Ντυμένες στα άσπρα, στα μαύρα μαλλιά τους κεντημένα τα λόγια αυτών που τις αγάπησαν και λίγο πιο πέρα, πλάι στην φαγωμένη τους καρδιά στηρίγματα του μίσους τα λάθη. Των σχέσεων, που τράβηξαν τα σχοινιά και δέσαν με κατακκόκινο αλκοόλ τις ελπίδες που σβήναν το ξημέρωμα.

"Τι φοβερό να ζω με κάποιον, που πια δεν αγαπώ, να βλέπω την πεθυμιά μου να ξεψυχά κάθε πρωί στο πρόσωπο του..." Προειδοποιούν πάντα όταν είναι να γεράσει η χαρά της γυναίκας. Θα θυμάσαι λοιπόν, πως όταν συνάντησα κι εγώ τον Αλκοολόσταχτο την επόμενη μέρα γέρασα κιόλας 20 χρόνια. Ο χρόνος είναι ηγέτης μας πια εδώ και τρισεκατομμύρια έτη.Δεν έμοιαζα καθόλου με την πρώτη μου μορφή. Με ετοιμάζουν κι εμένα για το Μουσείο των Νεοελλήνων στην Πίνδο,ψηλά όπου δε βλέπεις μάτι ανθρώπου. Από τη μια σκέφθηκα, πως θα ήταν πολύ καλά. Δε θα άκουγα πια καμιά βρισιά για τη μέρα που γεννήθηκα, καμιά κατάρα, επειδή τόλμησα να ερωτευθώ αυτόν που κέρδισε το αλκοόλ.Παρακάλαγα το χρόνο, όταν περνούσε, να ρουφήξει τις στάχτες του Αλκοολόσταχτου. Τον ρήμαξε το ποτό! Έγινε ο φίλος, η ερωμένη, η αδελφή του. Κρατούσε τα σκήπτρα μιας φανερής νίκης με τη δυστυχία. Αλήθεια, γιατί καλέ μου Υλάγκ όλα τα σημαντικά ονόματα είναι θηλυκού γένους;

Προκύπτει από την μανία κατανάλωσης, να προηγείται η γυναίκα στη δύναμη της θέλησης της Πρωτοβουλίας της Αγνότητας, μιας χώρας που ηγείται πια από γυναίκες. Θα ήθελα να μου εξηγήσει κάποιος, γιατί εξαφανίστηκαν μέσα σε μια στιγμή του δευτερολέπτου οι πιο πολλοί άντρες. Είπαν πως τους στείλαν σε έναν πλανήτη, που δεν έχει όνομα. Λυπάμαι μόνο που δε θα δουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν.Ζευγάρωναν με το αλκοόλ, λένε. Είναι το μόνο που τους δίνουν κι εκεί. Τους αναγκάζουν να ζουν ξανά και ξανά τις στιγμές, που χάλασαν από τη θυμωμένη τους φύση.Δεν τους επιτρέπεται να νοσταλγούν τη γυναίκα που χυδαία ξεστόμιζαν κατά πάνω της λέξεις βέλη, που δεν έμαθαν πως στα σχολεία δεν διδάσκονται. Δε διδάσκεται το μίσος πια!!!. Όμως γεννιέται το μίσος από την ιστορία. Από τη λέξη πόλεμο ξεκινά μία μάχη του άνδρα ενάντια στη γυναίκα.Η ζωή παίζει βιντεοπαιχνίδια, που σοκάρουν τον πιο πολιτισμένο γίγαντα. Μου κάνει εντύπωση, πως οι γυναίκες γιγάντωσαν ακόμη και στο σώμα. Λένε πως απέκτησαν την πραγματική τους φύση. Δε θα υπάρχουν πια θλιμμένες μαυροφορεμένες γυναίκες. Υλάγκ, ξέρω πως σα σοφό δέντρο που είσαι στη μέση της γης, ακούς τα πάντα. Όλες τις καρδιές που θέλουν να χτυπάνε δυνατά. 'Aκου λοιπόν τα λόγια μου , καλέ μου.

Δε θέλω άλλη θλίψη, άλλη δυστυχία, άλλη σκούπα, άλλη δουλεία. Φόρεσε στα μαλλιά μου λόγια χαράς. Είναι κόκκινα της φωτιάς. Μπορεί να ήμουν μάγισσα παλιά. Λατρεύω το Νεραϊδοχώρι. Συχνά το αναφέρω στα τραγούδια που λέω σαν η ψυχή δακρύζει από τη μοναξιά, που έκανε κατάλυμα μέσα μου πια.Όταν τα μάτια με πάνε στον Αλκοολόσταχτο δεν τραγουδώ, μα κι ούτε δακρύζω. Ετοιμάζομαι να φύγω για το Νεραϊδοχώρι. Μαζί με τα παιδιά μου, που σε λίγο θα μεγαλώσουν. Θα αναπτύξουμε μαζί έναν τόπο με αγάπη και χωρίς να θυμόμαστε τα αλκοόλ τα χρόνια. Μόλις διασχίσουμε την πράσινη Γαλαρία πάνω στην κορυφή της Μέντας, τότε θα έχουμε ξεχάσει αυτόν που αδίκως έπινε, έβριζε, ξεστόμιζε φρικιαστικά λόγια, έφτυνε στης αγάπης τα μυστικόδεντρα. Κινδύνεψα πολλές φορές μαζί του. Υλάγκ σ' ευχαριστώ που με άκουσες. Θα τραγουδήσω και θα πω στα όνειρα μου για σένα.... Θα σε σκέφτομαι στις θλιμμένες στιγμές, καθώς ένας μικρόσωμος Γίγαντας θ' αρπάζει τη σκέψη που τυραννά, παίζοντας βιολί στη στέγη όλου του κόσμου , θα χορεύει και θα γράφει ποιήματα για πάντα. Για σένα Υλάγκ

Μελένιο πανοφώρι

Καμιά ρυτίδα στο μελένιο πανοφώρι
ρυθμίζονται οι αντιστάσεις απάνεμου ονείρου
δώρο φίλης αδελφής
ολόφωτη σκιά
Χθες
Γρίφος
σαφήνεια
σπάταλα λόγια σωρεύουν

Αυτοί μιλάν

Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2007

Αυτοί μιλάν την ώρα που ο ήλιος
έγυρε το χάος ν' ακουμπήσει
την ώρα που εγώ σε προσκυνούσα απελπισμένος
για ζωή
Και μιλάν την ώρα που άλλος
ένοιωθε το φως που πάει να σβύσει
την ώρα που το χάος την αγάπη του ήλιου
αυτό θα τη χαρεί
Οι συντεταγμένοι, μετέωρη λογική
το χρόνο με σκοτάδι στα υπόγεια μετράνε οι ειδικοί
Αυτοί μιλάν κι εγώ μαθαίνω πως να ψηλαφίζω
το σκοτάδι
Σημείο αναγνώρισης μονάχα θα 'ναι η σαρκική επαφή
Πριν λουφάξει ο ήλιος, και στο χάος δώσει
το ρόλο του πατέρα
Σε μας να μείνει άγιο κάλεσμα
η ανθρώπινη φωνή
Σκύβει το κεφάλι η σκέψη να οξυνθεί
Η γλώσσα μας απ' αύριο
σε διάλεκτο θα είναι της σιωπής

"Αυτοί μιλάν" του Π. Σιδηρόπουλου

Μόνο και μόνο γιατί μου θυμίζει ένα φίλο...

Έτσι για αρχή...

Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2007

Περίεργοι οι δρόμοι που μας φέρνουν κάπου... Έτσι και εγώ ήρθα εδώ, αναζητώντας μια διέξοδο.

Οι παρακάτω στίχοι αποτελούν μια εισαγωγή, μια συνέχεια και ελπίζω όχι ένα τέλος.

Καλώς σας βρήκα!

Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός
Σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει
Μα εσύ σε λίγο δεν θα βρίσκεσαι εδώ
Κάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη

Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός
Ενα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει
Κάτω απ' τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός
Μες τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι

Ποιοι χάρτες σου ζεστάνανε ξανά το μυαλό
Ποιες θάλασσες στεγνώνουν στο μικρό σου κεφάλι
Ποιος άνεμος σε παίρνει πιο μακριά από δω
Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι

Σε ποιο όνειρο σε ξύπνησαν βρεμένο, λειψό
Ποιοι δαίμονες ποτίζουν την καινούρια σου ζάλη
Ποιος έρωτας σε σπρώχνει ποιο μακριά από δω
Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι

Το όνειρο που σ' έφερε μια μέρα ως εδώ
Σήμερα καίγεται, σκουριάζει και σε διώχνει
Μια σε κρατάει στη γη, μια σε ξερνάει στον ουρανό
Το ίδιο όνειρο σε τρώει και σε γλυτώνει

Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός
Ενα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει
Κάτω απ' τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός
Μες τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι

Ποια νήματα σ' ενώνουν με μια άλλη θηλιά
Ποια κύματα σε διώχνουν απ' αυτό το λιμάνι
Ποια μοίρα σε φωνάζει από την άλλη μεριά
Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι

Ποια σύννεφα σκεπάσαν τη στεγνή σου καρδιά
Ποια αστέρια τραγουδάνε τη καινούρια σου ζάλη
Ποιο ψέμα σε κρατάει στην αλήθεια κοντά
Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι

Ποιες λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δεν θέλουν να βγουν
Ποια ελπίδα σ' οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη
Ποια θλίψη σε κλωτσάει ποιο μακριά από παντού
Πες μου ποιος φόβος σε νίκησε πάλι